M'n vriend en ik hebben 15 jaar een relatie waarin hij meerdere keren is vreemdgegaan. Na elke ontdekking is het met veel drama en ellende uitgeweest, maar uiteindelijk toch steeds weer voor elkaar kiezen. Vorig jaar heb ik, in overleg, ontslag genomen om gedurende 1 jaar na te denken welke richting ik m'n leven wilde geven. Dit heeft geresulteerd in dat ik zelf veranderd ben en weet waar ik naar toe wil. Ook in de relatie. Met als gevolg dat het sinds juni dit jaar slechter ging, waardoor we uiteindelijk hebben besloten 5 maanden tijdelijk uit elkaar te gaan met de afspraak trouw te zijn en alleen het hoogst noodzakelijke contact te hebben per mail. Hij kon ergens gratis verblijven, een appartement via een zakenrelatie. Na z'n verhuizing waarbij vele tranen werden gelaten, kreeg ik vanuit m'n onderbuik een sterk signaal. Na veel logisch nadenken, googlen, ervaringen door het verleden kreeg ik het vermoeden dat hij verbleef bij een journaliste die hem enkele weken geleden had geïnterviewd voor een artikel in de krant. Op internet vond ik haar adres en ben op een goede ochtend gaan kijken. Op het moment dat ik aan kwam fietsen, stapte hij net uit dat huis en in z'n auto. Het was duidelijk! Hij heeft me niet gezien en ik ben verder gaan graven. Aangezien hij niet slimmer is dan ik, was het makkelijk om z'n wachtwoorden te kraken (m'n naam + 01). Veel verdrietige ontdekkingen. Erg pijnlijk als zij hem complimenteert met z'n kundigheid in het orale werk... Ik ga door een hel, heb nu al 3 weken non-stop gehuild, slaap en eet niet. Familie en vrienden zijn er 100% voor me, maar ik heb het gevoel dat m'n ziel in tweeën is gescheurd. Maar nu komt het, hij weet nog niets. Ik heb hem er niet mee geconfronteerd, aangezien ik eerst alle materiële zaken wil regelen: appartement taxeren, verdeling inboedel, financiële kwesties enz. Hij kan in z'n eentje het huis bekostigen, ik niet. Ik moet op zoek naar een ander huis en een beter betalende baan. Omdat het een moeilijke kwestie is in de stad waar we wonen, heb ik mezelf de tijd gegeven tot begin januari wanneer we elkaar weer gingen zien: een dinerdate bij ons favoriete restaurant. Inmiddels staat hij toch op m'n voicemail dat hij me zo mist, van me houdt en dat hij hard bezig is aan zichzelf te werken. Het doet zo'n pijn dat ik enorm veel verdriet heb en dat hij poeslief een liefdesverklaring achterlaat terwijl hij gewoon bij die ander in bed ligt!! Ik kan hier niet meer tegen en wil het liefst nu al tegen hem schreeuwen dat ik het weet en het voor altijd uit is. M'n omgeving zegt dat ik hiermee m'n eigen glazen ingooi en dat ik moet wachten tot januari. Hebben ze gelijk en moet ik wachten of moet ik het er nu uitgooien met de kans dat ik straat kom te staan?