Ik ben een man van 40+, heb ene heel drukke baan en werk heel hard. Ondanks dat ik een heel goed inkomen heb weet mijn vrouw consequent meer uit te geven danik binnenbreng. Wij hebben 3 kinderen 15-11-5 waar ik ook ontzettend veel van hou. Een jaar of 7 geleden kwam mijn vrouw een oude jeugdvriend (single) tegen en de verhalen die ze over hem verteldde gaven me direct reden voor wantrouwen. Zij belden af en toe met elkaar en op een dag kreeg ik te horen van mijn zoontje dat ze in een pretpark waren geweest en met die man. Ik wist van niets. Toen ik haar vroeg hoe het kon zijn dat hij daar ook was kreeg ik te horen dat ze hem daar toevallig was tegen gekomen......tuurlijk. Lijkt me een kans van 1 op ..tig dus ik ben daar ook boos over geworden en heb toen gezegd dat ik niet meer wou dat er contact was. Dat zou ze doen. Maanden later komt een telefoontje binnen om 1:00 uur 's nachts van die gozer. en loopt ze met het telefoontje de slaapkamer uit. Je kunt je voorstellen dat ik daar erg pissig over ben geworden. Het verhal van die lozer was toen wel heel erg zielig, maar het bleek een viezerik te zijn die was opgepakt door de politie. Daarna heeft ze dan (voor zover mij bekend toch gestopt met diegast contact te onderhouden) 2,5 jaar geleden kwam ze een ander jeugdvriendje tegen en ik had niets in de gaten totdat ze tijdens onze vakantie opeens een sms ging sturen over iets wat er die dag gebeurd was. (en volgens mij nou niet echt iets was wat je zou delen met iemand die je wel eens was tegen gekomen bij het uitgaan.) Dus toen ik daar wat over zei kreeg ik een snau dat ik me niet zo druk moest maken. Toen ben ik haar telefoon rekening gaan nakijken en toen kwam ik erachter dat ze in de afgelopen maanden tussen de 100 a 300 sms had gestuurd (60% van de telefoon rekening) en de nodige telefoon gesprekken. Ik ben toen zo boos geworden dat ik zei dat ze geestelijk aan het vreemdgaan was, want dat ik dit belachelijk vond. In plaats van een antwoord kreeg ik het verwijt dat ik haar beperkte in haar mogelijkheden om mensen te ontmoeten en dat het leek op de verwijten van 4 jaar daarvoor. Ik was in haar ogen gewoon (onterecht) jaloers. Vrienden van ons gaven mij gelijk maar zij was van mening dat die zich er niet mee mochten bemoeien en dat zij wist wat ze deed. 3 maanden daarna heb ik ze betrapt dat ze een weekend weg waren met zijn 2-en. Het is dat mijn broer me heeft tegen gehouden, want anders was ik er naar toe gereden en ik weet niet wat er dan was gebeurd. Begrijp me goed ik had hun allebei voor dat weekend al gewaarschuwd dat het moest ophouden en mijn vrouw al gezegd dat ik die gozer er op uit was om met haar te neuken. Na dat weekend ben ik giga boos geweest, maar (call me stupid) heb ik gezegd dat ik met haar door wil maar dat de voorwaarde is dat er geen contact meer is. Na bijna 1,5 jaar iedere keer die naam van die lul in mijn hoofd te hebben gehad en toen ik na een aantal maanden pas weer eens met haar wou vrijen ook tijdens het vrijen aan dat weekend moest denken, ben ik sinds een klein jaar verlost van die last. Maar toen...... Pas geleden moest ik van haar met haar telefoon iemand bellen en op dat moment komt er van diezelfde LUL een smsje binnen. (gelukkig nieuw jaar etc...) Ik zeg nog heel onozel. "hé een smsje" en zij zegt direct . "dat zal wel van X zijn". Mijn bek viel open van verbazing, naar zij vertelde dat hij dat af en toe nog steeds deed maar dat zij dat negeerde. Ik ben natuurlijk niet gek en (omdat ik nog steeds toegang heb tot haar rekening on-line heb ik nagekeken of zij hem ook weer geSMSt of gebeld heeft. Dat is dus inderdaad een 5 keer gebeurd in 2008. (en af en toe op dagen dat ik niet in Nederland was!?! Ik heb haar daarna vragen gesteld (alsof ik het nog niet wist) en toen heeft ze gezegd dat ze hem wel eens toevallig tegen was gekomen en heeft geSMSt (om te zeggen dat ze geen contact wil. Ik heb gezegd dat ze, als ze dat echt wil niet had moeten reageren en dat ze (als ze enig respect heeft voor mij) hiermee moet kappen. Ik ben nu in een onzekerheid. Van de ene kant: Ik hou van haar, Ik wil met haar oud worden, ik wil mijn kinderen iedere dag zien, ik wil niet mijn huwelijk opgeven terwijl er misschien inderdaad niets(meer) aan de hand is. Van de andere kant: Ik ben nu te vaak voorgelogen. Als ze nu een avond weggaat met vriendinnen, vrees ik het ergste. Hoe moeilijk het ook is, maar ik zou graag met zekerheid weten of ik me terecht zorgen maak of niet. Ik weet niet eens of het helpt, maar als ik zou weten hoevaak die LUL haar smst of belt dan weet ik iets meer. (Weet iemand of dat te achterhalen is?) Is het teveel gevraagd dat je in een relatie het respect hoort op te brengen voor je partner als hij of zij vindt dat contact met iemand niet prettig is? Ik ben voor de zekerheid al gaan nakijken of ik in geval van een scheiding in mijn huis kan blijven wonen, maar terwijl ik dit type heb ik tranen in mijn ogen. Ik wil dit gezin niet kapot hebben, maar ik ga nu weer kapot aan hetzelfde gevoel als wat ik 2 jaar geleden heb gehad. Heeft iemand suggeties.