Ik weet hoe u zich voelt, het is voor mij bijna een jaar geleden dat mijn vriend bij mijn vriendin aan het helpen was en daar haar buurvrouw leerde kennen en is dat een leuke vriendschap geworden en veel praten met haar en langs gaan en tegen mij zeggen dat ze in de put zat en haar gaan troosten ja troosten ja op een verkeerde manier, ze was vrijgezel en dus begeerd en hij kreeg aandacht van haar wat ze ook leuk vond om op deze manier te geven terwijl ik thuis bij onze dochter zat en al 2 jaar bezig was om weer zwanger te raken en omdat dit met behandelingen gedaan moest worden dat ik heel erg in mezelf gekeerd raakte en de hormonen ging spelen dacht hij dat ik niet meer van hem hield omdat ik hem zo van me af duwde. Maar dit was puur door het verdriet dat het niet wilde lukken en dat ik altijd alleen ging en zo voelde ik mij ook. Dus toen hij er ineens achter kwam (ze hebben geen sex gehad maar wel geknuffeld en gekust en elkaar betast) dat zijn hart toch bij mij en de kleine was heeft ze mij gemaild en alle was buiten gehangen zeg maar en was helemaal kapot van deze mail. En echt ook gebroken, maar ik heb hem ook gezegd dat ik hem alleen een kans geeft vanwege onze dochter en omdat ik vond dat hij oprecht leek maar het doet af en toe nog heel erg veel pijn. En ik denk dat je altijd wel onzeker hierover blijft. Nu weet ik niets is zeker en dat je overal voor moet knokken in je leven. En omdat ik vind dat ik wel verantwoordelijk ben voor mijn dochter en omdat ik weet dat ze stapel op hem is geef ik hem een tweede kans, maar hij is niet alleen mij maar ook mijn dochter ontrouw geweest, en ik denk dat ik haar dit verdriet niet aan zou kunnen doen om haar dit te vertellen, ooit. We hebben afgesproken dat dit een geheim blijft tussen ons twee. En als dit ooit weer gebeuren zou ik haar alles zou vertellen en hij ons voorgoed kwijt is. Maar hij heeft mij nu ten huwelijk gevraagd maar ja je blijft op je hoede maar goed iedereen verdient een tweede kans en ik denk dat ik altijd te makkelijk ben geweest voor hem, brood klaar voor het werk, wakker maken s'morgens, huishouding gedaan, eten klaar, verzorging voor onze dochter en ook nog eens 20 uur in de week werken. Dus nu heb ik wat meer losgelaten ook naar hem toe, en dat ik wat meer tijd hebt ook voor mezelf. Ga eens lekker onderuit zitten en bedenken wat je hier nou mee wilt, zelf...hoe zie je jezelf over 5 jaar, wat wil je zelf nog in je leven, zie je jezelf over 5 jaar nog met hem??? dit kan alleen jij beantwoorden. Maar geef wel aan dat hij fout is en dat je dit niet meer accepteerd. sterkte ermee en hoop dat wat wij allemaal meemaken dat meerdere vrouwen wat meer haar op de tanden krijgen, wij zijn de goeierikken. te goed.

Ik heb het zelfde meegemaakt ik was ook 33 jaar getrouwt en zij was mijn vriendin die ik in huis heb genomen zij heeft 5 maanden in mijn huis gewoond en heeft zitten rotzojen met mij vent had wat in de gaten maar hij ondkende het ik zal je vertellen dit zijn zo diepen wonden dat heelt niet het vertouwen is totaal weg is hij in die periode raar gaan doen in jou ogen en liegen dat kunne ze als de beste bij mij duurd het nu al 2 jaar heb ook hulp gezocht ben er nog steeds niet uit het is verschikkelijk als je zo iets overkomt. Ik had met hem 2 kinderen en 6 kleinkinderen zetten ze allmaal op het spel en het maakt ze niets uit dat ze jou daar mee kwetsen ik slik medicijnen ander gebeuren er ongelijken ik kan hat niet vatten dat je zo met ,mensen om gaat sterkte

Bij mij was het net zoiets,beste vriendin met mijn partner,Terwijl ik bij mijn vriendin zat uit te huilen omdat de relatie uit was lag zij al in bed met haar,ik moest het van een ander horen.

Nog steeds voel ik dagelijks de pijn,ben twee mensen kwijt waar ik van hield.
De ontrouw tot hier aan toe maar de leugens waren funest

Zij zijn dolgelukkig samen,ik voel mij regelmatig leeg

Het beste advies is vergeef het hen,allebei,probeer het dagelijks te doen,zeg tegen jezelf dat ze bij elkaar hoorden en alleen logen om jou xtra pijn te besparen en ga dat ook werkelijk geloven.
In jou geval ,hij houd van jou wees daar dankbaar voor en vergeef het je vriendin.....ook al is het nog zo vreselijk het is gebeurt.Laat het niet jouw 2e kans met hem vernielen
Alleen dan begint het helingsprocess,het is in het begin super moeilijk,maar het werkt wel.... sterkte

je gaat een zware tijd tegemoet met veel verdriet, onzekerheid en wantrouwen. Ik weet zelf hoe het voelt en bij ons is de relatie helaas niet gered. Maar dat kwam omdat hij steeds opnieuw mij bedroog en dat kon ik niet langer aan. Je denkt ook vanaf nu...als hij het eenmaal kan en mij voorliegt ...dan kan hij dat ook een 2e keer. Die angst gaat nog lang niet weg en kun je alleen zelf onder controle krijgen.
Je moet ten 1e accepteren dat het niet aan JOU ligt maar dat het ZIJN keuzes en gedrag zijn. Het vertrouwen moet weer groeien en als hij zich daar ook voor 100% voor inzet kan het heus wel goedkomen.
Heb echter niet de illussie dat het ooit weer wordt zoals het was en dat je dit achter je kunt laten. Het gekwetste gevoel en de pijn gaat nooit weg maar je kan het een plaatsje geven na verwerking. Leef wat meer bij de dag. Kijk niet teveel naar wat is gebeurd want dat is niet meer te veranderen en richt je op de korte termijn toekomst. Elke dag is een stukje dichter bij geluk hoop ik voor je.
Ik ben zelf 6 jaar geleden erachter gekomen dat mijn man me bedroog en hij is sinds 2 jaar mijn ex....maar nog steeds voel ik de pijn en het verdriet dat degene die je het meest liefhebt je zo kan behandelen. Nu ben ik een alleenstaande moeder en zijn mijn dromen en plannen in duigen gevallen.
Het is een lange weg....
Veel sterkte gewenst.