volg je gevoel en ik weet uit ervaring dat het gevoel niet snel weggaat, maar als je echt van hem houdt en je wilt niet verder zonder hem zoals ik niet zonder mijn vriend wil moet je gewoon al je moed verzamelen en het proberen, praat heel veel met elkaar, stuur elkaar als je elkaar overdag niet veel ziet sms-jes en een beetje uitdagende dingen daardoor krik je je relatie ook weer wat op met wat spannende uitspraken. Het kan gebeuren natuurlijk je hoopt nooit dat het jezelf overkomt maar dan weet je wel wat je hebt en dat het niet allemaal vanzelfsprekend is, laat je niet overhalen door anderen, probeer alleen met je vriend te praten, door andere laat je je te snel overhalen en dingen doen die je zelf misschien niet eens wilt, bedenk gewoon zelf wat je wilt, volg je eigen gevoel hierin, praat heel veel met elkaar, neem weer wat meer tijd voor elkaar dan weet je ook dat het er nog wel of niet is, en of je dit wilt houden, of dat je misschien toch uit elkaar gegroeid bent, dat voel je zelf het beste aan. Ik kamp nog steeds tegen dat onzekere aan en voor mij is het al weer 7 maanden geleden dat mijn vriend vreemd is geweest maar ja het vertrouwen moet weer groeien, en ik weet gewoon dat hij dit nooit meer doet, ik ken hem ook al bijna 9 jaar nu, dus dan voel je dit gewoon, ja tuurlijk ik had ook niet door dat hij vreemd ging maar je weet gewoon hoe die persoon reageert als hij liegt of als het niet serieus is dat voel je gewoon als je al zolang bij elkaar bent. volg je hart

Moeilijk is zoiets inderdaad. Ik zit er midden in en het kost best veel, maar als het lukt, dan moet het beter worden. Het volgende advies - vanuit Hyves - heeft me aardig op weg geholpen (weliswaar geent op mijn situatie). Misschien heb jij er ook iets aan:

Quote

Allereerst zou ik beginnen met proberen het vreemdgaan als een symptoom te zien, en niet als het probleem zelf. Vreemdgaan is volgens mij vrijwel altijd een vorm van vluchtgedrag. De belofte dat hij het nooit weer zal doen, is dan ook een loze en uit angst geboren opmerking totdat de oorzaken die ten grondslag liggen aan die behoefte weg te lopen uit zijn en jullie bestaan, boven tafel zijn gekomen en opgelost.

Jouw burnout en zijn gedoe op het werk zijn daarin hooguit de katalysator geweest, het mechanisme waardoor de noodzaak tot vluchten acuut werd, het gebrek aan seks hooguit een extra motivatie en excuus het door te zetten, maar ik denk niet dat je daar het werkelijke probleem zult vinden. Bedenk ook; niet alleen hij heeft een probleem, jullie hebben samen ook een probleem, dat tenminste al een jaar en vermoedelijk al veel langer speelt. Het vreemdgaan is de finale daarvan, niet de opmaat.

En wat te doen, tja. Ik zou beginnen met voor mezelf op een rijtje proberen te krijgen welke vorm deze relatie tussen jullie ondertussen heeft gekregen, wat er nog wel en niet goed aan is, wat je wilt houden en wat je zou willen veranderen, wat echt is en wat op verwachtingen en aannames gestoeld. Heb je eenmaal bepaald hoe de relatie er tegenwoordig uit ziet, dan kun je ook bepalen hoeveel waarde die voor je heeft, en in hoeverre het wel of niet de moeite waard is, te proberen de problemen te overkomen. Vergeet daarbij niet, dat je nooit terug kunt naar hoe het was, alleen maar vooruit kunt en op basis van alle kennis en ervaringen die je hebt opgedaan. Persoonlijk zou ik daarvoor lekker in mijn eentje een tijdje op vakantie gaan, even helemaal ergens anders en los van de dagelijkse sleur en omgeving. Dat zet de dingen vaak in een veel duidelijker perspectief.

Besluit je dat je door wilt, dan zou ik zowel afzonderlijk van elkaar als samen in therapie gaan. De kans dat jullie er zonder hulp van gekwalificeerd gesprekspartner uit komen, en weer op een gelijkwaardig niveau verder kunnen, is niet zo groot. Dat heeft overigens niets met capaciteiten te maken maar met het tijdsaspect. Een psycholoog of psychiater kan veel sneller de handvaten bieden waar je op door kunt. Moet je die zelf uit gaan vogelen in wat toch al een grote troebele brei is door schuldgevoelens, schaamte, wantrouwen, gedeukte eigenwaardes en noem maar op, dan gaat daar vaak nog zoveel tijd overheen, en wordt het zo'n ingewikkelde en nare worstelpartij, dat een van tweeën vaak de pijp maar liever aan Maarten geeft.

Unquote

Het is altijd moeilijker om iets te proberen te herstellen als om iets nieuws te beginnen. En het is niet gezegd dat iets nieuws wel zaligmakend is. De vorige spreker heeft gelijk: volg je gevoel en werk eraan (met z'n 2-en) en haal ook professionele hulp erbij. Als je partner dat niet zou willen, kun je je wel afvragen hoe echt hij wil.
En àls je dan de moeilijkheden hebt overwonnen (en dat duurt!) dan heb je jezelf overwonnen!