heel begrijpelijk dat je zo denkt, maar je hebt wel geweten van die twee keren? als je er later pas achter bent gekomen dan is het ook wel normaal dat je dat gevoel heb haar niet meer te kunnen vertrouwen, ze had je ook een ziekte kunnen geven hierdoor. Ga op je eigen gevoel af en ja de kinderen merken ook wel dat als er iets is met jullie, dus ja wat zal dan beter zijn? je eigen gevoel zegt meer. Wil je met haar verder, en hoe zie jij jezelf over 5 jaar? ben je nog wel gelukkig? die vragen moet je jezelf stellen. Misschien wil je er even alleen of met de kids even weg, camperen kun je even tot jezelf komen. Luister naar jezelf, maar zal zelf niet zo gauw kiezen voor een nieuwe relatie. Dit is ook nog heel erg gevoelig ook voor de kids maar ook voor jezelf.

Tja, het blijft moeilijk. Ik wist niet van haar relatie met die andere 2 mannen, ik heb van haar geeist dat ze zichzelf moest laten testen en dat heeft ze gedaan. Gelukkig was alles goed en ze heeft behoorlijk in de "piepzak"gezeten (ik trouwens ook). Maar goed, denk dat ik zo eerst nog wel door hobbel. Maar nu voel ik me ook wel schuldig hoor, maar wil de relatie die ik heb niet verbreken, zie wel hoe het loopt. Mijn vrouw die vertrouw ik nog niet echt, hoewel ze zweert op onze kids dat het nooit weer gebeurt.

hoewel ze zweert op onze kids dat het nooit weer gebeurt.

ik ben belazert door mijn vrouw had er wel 6 op na en zij zweerde ook ik geloofde haar maar nee hoor zij zei toen na 32 jaar de koek is op en het boek is uit VERLIEFDE MENSEN ZIJN NIET TE VERTROUWEN

Reactie op bovenstaande:
Mijn vrouw zweert ook dat ze het nooit meer zou doen, ik geloof het niet, maar moet haar wel een kans geven vindt zij. Maar telkens als ik in de plaats kom waar het is gebeurt voel ik me eigenlijk heel klein. Zei vertelde me destijds dat ze vreemd ging, omdat ik nooit tegen haar zei ik hou van je etc. etc. Ook zocht ze steun en aandacht, maar daar heb ik nu helemaal geen zin in. Ondertussen ben ik ook verliefd op een vriendin en hebben sex gehad, weet dat ik nu hetzelfde doe als mijn vrouw. Misschien wil ik wel scheiden, maar durf/kan het niet doen om de kinderen. Ik wil hun geenverdriet doen op zo'n jonge leeftijd.

Reactie op 2008-06-28 14:10:00:

U geeft aan dat u de kinderen niet wil kwetsen op zo'n jonge leeftijd door te scheiden van uw vrouw, die uiteindelijk als eerste de stap zette om vreemd te gaan. Zij is hiermee de aanstichtster van het probleem dat op handen is. Vergeet a.u.b. ook niet dat kinderen niet doof, blind of dom zijn; ze zien en merken meer dan u denkt. Wat zou, volgens u, beter zijn: niet scheiden en de negatieve spanningen in stand houden die heersen in uw gezin door alles wat gebeurt is, of wel scheiden en de kinderen ervaren van kortbij dat zowel vader als moeder gelukkiger zijn dan voorheen? Ik heb zo'n situatie van heel kortbij meegemaakt (zowel uit eigen ervaring als in mijn familie) en ik kan u verzekeren dat de kinderen hier beter uit zullen komen dan dat ze nu meemaken....want ik kan me indenken dat zowel u als uw echtgenote niet bepaald een ontspannen sfeer scheppen thuis, al is het vaak onbewust...die spanningen worden door kinderen vaak feilloos opgepikt en na verloop van tijd ontstaat er afwijkend gedrag: ze worden steeds drukker, brutaler, doen dingen die ze eerder nooit deden enz. Let er maar eens op. Naar mate de tijd verstrijkt en de kinderen ouder worden zullen ze zich steeds vreemder gaan gedragen...Ik persoonlijk denk dat tegenwoordig een heleboel zogenaamde ADHD-kinderen helemaal niet ziek zijn maar puur reageren op spanningen in het gezin. Maar dat is mijn theorie die ik niet kan bewijzen, helaas.

Succes en sterkte ermee, volg uw hart, dan kan het niet misgaan!