Pijnlijk maar verwerken doe je door het te voelen. Ga door je pijn en verdriet heen, huil er om, wees er boos om, je bent op een bepaald niveau door haar verraden: durf hiernaar te kijken en dit te voelen. Blijf praten en je emoties hierover delen. Na een tijdje zul je merken dat het een plaatsje krijgt. Maar durf ook boos te zijn, anders blijft het altijd op de achtergrond aanwezig. Sterkte.

Pijn doet het zeker en erg veel verdriet heb ik er ook van, huilen? ja maar alleen wanneer ik alleen ben, boos? Ergens diep van binnen wel maar niet veel/vaak, dit zit nu idd wel op de achtergrond. Wel onzeker, ze is ooit met haar volle bewustzijn meermaals over een grens gestapt en dat heb ik me van haar gewoon absoluut nooit kunnen voorstellen. Dat voetstuk van onvoorwaardelijke trouw is er dus niet meer.

Het is ook niet dat het destijds na een keer per ongeluk te ver gaan over was, het is een echte relatie naast de onze geweest van een paar maanden. Ze twijfelde destijds openlijk of ze ook voor hem zou kiezen (hoe blind ben ik geweest?) Ik merk toch ook dat ik haar nu anders bekijk dan ik altijd heb gedaan. Voor mijn gevoel waren wij ook met zn tweeën altijd een soort van “ik” en alle anderen de rest, dit gevoel is mij nu wel ontnomen. Zij is een individu welke ook voor zichzelf kan kiezen, zelfs als dat mij heel erg kwetst, ik hoop dat dat wel weer snel weer slijt of wegzakt.

mn gevoelens gaan veel te snel van erg verliefd tot snel geirriteerd waarbij het verliefd zijn toch veel leuker is.

Het klinkt lullig, maar je kunt er ook heel veel van leren. Namelijk: dat inderdaad iedereen alleen voor zichzelf kiest, uiteindelijk, en dat dit ook belangrijk is. Ik heb iets dergelijks meegemaakt en heb dat er uit geleerd: dat het "samen ik" zijn iets is wat niet bestaat. Dat wil zeggen: je kunt wel het gevoel hebben samen de wereld aan te kunnen, maar je hebt niet de grip op "verleidingen" van daarbuiten. Het gaat er steeds om "wat wil ik?". Je kunt veel investeren in een relatie, maar dat wil niet zegen dat je er even veel voor terug krijgt. En het is heel wrang, als iemand er dan, al is het maar voor even, tussenuit knijpt. Het gevoel van onvoorwaardelijkheid krijgt dan een heel andere lading. Zoiets als: onvoorwaardelijk zolang IK het wil. Iemand zei mij in die periode dat ik maa rmoest oefenen in alleen-zijn, want dat dat uiteindelijk de beste basis is voor samen-zijn.
Ik ben er nog niet over uit. Sterkte!

Tsja, de harde lessen zijn vaak wel het duidelijkst en die hoef je dan gelukkig meestal ook maar een keer te krijgen. Voor mij was de les altijd geweest dat een relatie niet vanzelfsprekend is/wordt als je langer bijelkaar bent, nu is daar bijgekomen dat (bijna) iedereen in de fout kan gaan als de relatie verwaarloosd wordt en er iemand langs komt. Van mezelf weet ik dat ik destijds niet bezig was met ons relatie maar met mijn eigen dingen, inderdaad werk dus.



Natuurlijk weet je met je hoofd dat ieder eerst voor zichzelf gaat maar zo voelde het nooit, ook destijds tijdens de twijfel niet en ook daarna toen het weer goed was niet, nu is dat gevoel er juist wel. Sinds er kinderen zijn is dat natuurlijk ook al weer anders, je weet dan van elkaar dat je als partner niet meer op de eerste plek staat;-)



Ik moet er ook echt wel bij zeggen dat ik niet over ons relatie van nu twijfel, er is zoveel veranderd (doorgegaan, getrouwd) en zoveel meer (kinderen). Het is toen een affaire in een slechte periode van ons relatie geweest en echt voorbij gegaan. Haar spijt is terecht en oprecht, zonder te weten hoe het zou moeten wil ze me heel graag helpen om het te verwerken.

Aan de ene kant daardoor misschien makkelijker, de pijn en boosheid zijn niet heel heftig, het gaat terug naar een hele andere fase in ons relatie. We kunnen er rustig over praten hoewel de pijn en onrust dan wel omhoog komen. Na elk gesprek voel ik me opgelucht en stukken beter, merk dat ik zelf ook heel open ben en wil zijn over mijn gemaakte fouten (ook best veel).

Aan de andere kant is het misschien juist moeilijker, zit nu in een heel stabiele en goede relatie maar voel me alsnog zo door haar vernederd, gekwetst en vervangbaar zonder dat dit nu speelt. ons relatie gaat er echt niet meer om voorbij, ik had alleen graag gewild dat ik het wel even binnen een week achter me kon laten;-)

bij jou lang geleden en ook nog niet over? anders heb je denk ik weinig op een site als deze te zoeken.

ik ben er vandaag achter gekomen dat mijn vrouw waarme ik al 22 jaar samen ben een ander heeft, dat doet veel pijn en het is niet de eerste keer! ik heb er een punt achter gezet en ben erg verdrietig.