ik ben nu ruim 4 jaar gescheiden ik kende mijn man ruim 32 jaar. In 6 weken was het met een flitsscheiding gedaan 32 jaar zomaar van tafel geveegd. Alles ben ik kwijt mijn vrienden mijn familie. Wie is schuld?? Man in middlife of vrouw in middlife laten we het er maar op houden dat het achteraf gezien een gemis aan goede communicatie was. Nog dagelijks voel ik de pijn en er zijn dagen dat ik het liefst een einde aan mijn leven wil maken.........iedere dag is voor mij een gevecht om door te gaan. Mijn motto is nu leef met de dag en kijk niet wat er morgen komt. Dit verdriet zal bij mij nooit overgaan want mijn god wat hield ik veel van mijn nu inmiddels ex-man. halsoverkop is die in het islam geloof gestapt en met een marokaanse gaan samen leven. Ik ga hier bijna aan kapot

ook ik ben een man die aan de kant is gezet na 34 jaar waarvon 30 jaar getrouwd,van de ene op de andere dag was ze vertrokken is bij haar dochter gaan wonen en wil niet meer met me praten en ze wil me niet meer zien,via de mail heeft ze mij zoveel verweten dat doet zoveel pijn innerlijk ga je kapot,de eerste 14 dagen ben ik 10 kilo afgevallen slapen gaat nog steeds niet, je gaat door een hel je kunt het bijna niet beschrijven van wat er binnen in dat lichaam allemaal gebeurt. je hebt er niet om gevraagd het wordt je gewoon aangedaan en je staat compleet machteloos,er wordt wel eens gezegd van een man mag niet huilen, het is nu 4 maanden geleden maar nog iedere dag lig ik te janken. ook mijn dochter zie ik niet meer dus je bent er niet een kwijt maar twee, twee mensen die mij zo dierbaar zijn en die je nu behandelen als een vreemde,mijn hart en ziel is gebroken de vrouw waar ik zo zielsveel van hou die je nu zo behandeld,dit is gewoon weg niet te begrijpen. zij heeft eenzijdig de scheiding op aangevraagd ik wil niet scheiden maar ik heb geen andere keus,met haar praten is niet mogelijk alles moet volgens haar alleen maar via de mail,terwijl ze nu nog geen km van mij vandaan woont. naar mijn gevoel waren heel gelukkig in ons huwelijk, en plotseling zegt ze van ik voel me ongelukkig in mijn huwelijk het masker mag nu af iedereen mag het nu weten zei ze en weg was ze en slaat de deur achter zich dicht. het verdriet is er iedere dag weer opnieuw het sloop je compleet . het wordt wel eens beschreven je gaat een donkere tunnel in en misschien na een hele lange tijd komt er weer een beetje licht aan het einde van die tunnel. maar onder tussen is je eigen ik en je zelfvertrouwen ,en het vertrouwen in je partner compleet de vernieling in geholpen,mijn vrouw haar leven gaat gewoon vrolijk verder. en iedere dag stel ik mij weer opnieuw de vraag waarom, waarom .

Hoi man van 40 , allereerst ..klasse dat je ziet dat het probleem bij jou zit ,klasse dat je de schuld hiervan niet bij je partner legt .Joh ,iedereen vraagt zich dezelfde dingen af die jij hier naar voren brengt ,iedereen wil aandacht ,en daar is niets mis mee ,Ik snap jouw gevoelens heel goed ook al sta ik aan de 'andere'kant ,[na 22 jaar ingeruild voor een ander ,een mooiere ,betere maar ik ben nu ook gelukkig met een nieuwe man ]mijn visie is altijd geweest ,: je bent verantwoordelijk voor je eigen leven en geluk maar niet ten koste van een ander ,en die visie is nooit verandert ,openheid en eerlijkheid staan voorop in een relatie ,maar we zijn allemaal mensen ,en zolang je daar eerlijk over bent denk ik dat het goed is [ook ik heb wel eens gevoelens voor een ander gehad in die 22 jaar ,ik heb het meteen tegen mijn toenmalige partner gezegd ,wat moeilijk was want ik realiseerde me dat dat zo moeilijk voor de ander is ...ik heb niets met die 'verliefdheid' gedaan want ik hield ook zoveel van mijn ex .Ik hoop dat je open en eerlijk blijft naar je partner ook al weet je dat het haar pijn doet ,en ik hoop ook dat jij niets met die 'verliefdheden 'doet ,maak alsjeblieft de keuze voor je partner ,en wil je uit de sleur en je geliefd voelen ,breek in jullie relatie iets open ,doe moeite voor je partner ,laat haar weten dat je van haar houd ,[en niet 1 keer maar regelmatig ] kom met iets geks en laat je niet afschrikken als het niet in 1 keer lukt [ook zij is een mens met gevoelens en moet aan dingen wennen ][laat haar weten dat ze mooi is ,en /of slim ...ik zeg dit omdat ik in mijn nieuwe relatie [[3 jaar ]] zoveel fijns te horen krijg dat ik mij ook anders opstel Ga iets ondernemen voor jezelf [begin een studie ,ga bij een club waar je andere mensen ontmoet ,ga iets spannends doen ,maar blijf eerlijk tegen je partner alsjeblieft ,,[ook al is de consequentie ruzie want zij is jij niet en voor haar is het ook vreselijk moeilijk..blijven volhouden .... en blijf haar betrekken bij wat je ook doet . beste meneer ,ook dit zal een paar jaar zwaar zijn maar als je tachtig bent lachen jullie er samen om .. wie zaait zal oogsten !!!!!

Er is veel te lezen onder het kopje partners van borderline. Daar heb ik veel aan gehad. Na vijf jaar in zo'n hel te hebben geleefd van adoreren, manipuleren, liegen, beledigen ben ik eruit gestapt. Dat kost moeite. En hoe langer je erin blijft, hoe lastiger je loskomt. Gun jezelf het beste. Houd van jouzelf, want iemand die jou zo behandelt, ziek of niet, dat kan niet. Ik begrijp de moeilijkheid. Het drukke praten dat ken ik, hij praatte mij zo onder tafel en ik ging altijd weer om. Altijd geloofde ik in zijn beloftes en zijn warme liefdevolle knuffels. Om vervolgens weer geestelijk in elkaar getrapt te worden. Je leest hier in deze verhalen zoveel herkenbaars. Het verandert niet. Mijn relatie is nu 8 maanden voorbij en hij valt mij nog steeds lastig met smeekbedes of stuurt me spam of valt me telefonisch lastig. Ik heb mijn mail, telefoonnummer, alles moeten wijzigen, omdat hij inbrak en de raarste dingen deed. Ik deed daardoor geen oog meer dicht en zat continu in spanning. Ook nu weer heeft hij weer een mailtje gestuurd en ik was net zo lekker rustig. Dan heeft hij het weer even voor elkaar. Hij heeft me vijf jaar geterroriseerd met controle, hacken in mijn privespullen enzovoorts dat ik continu op scherp stond. Dat is niet zomaar even over. Nu na hem 8 maanden niet te hebben gezien, kan hij me nog steeds een rotgevoel geven door zoiets te sturen. Puur het feit dat hij nog steeds met me bezig is. Als je eenmaal het object van hun obsessie bent, kom je daar niet zomaar vanaf. Ik wil je hiermee mijn ervaring geven en het is gewoon teveel om allemaal op te schrijven, daar kan ik een boek mee vullen. Lees alle verhalen dus eens rustig door hier. En maak dan een keuze.

Een erg herkenbaar verhaal en deze dame heeft wel degelijk alle kenmerken. Trekken en duwen, je adoreren of je afmaken. Nooit weten waar je aan toe bent en altijd maar die onzekerheid en angst op jou projecteren. Je schrijft dat je kapot ging van de stress, ik ben blij voor je dat je voor jezelf kiest. Ik ben een dame van 32 die vijf jaar lang een relatie heeft gehad met een 9 jaar oudere man met een ernstige persoonlijkheidsstoornis in de vorm van borderline. Ik had het nooit door tot afgelopen jaar het kwartje viel en ik o.a. ook op deze site terecht kwam. Ik adviseer je te googelen naar BPDcentral, dit is een amerikaanse site waar veel info over borderline staat. Onder het kopje links Abuse patterns, kun je ook een lijst met indicators vinden. Dit is een vragenlijst bedoeld voor de partner van een borderliner. Heeft mij de ogen doen openen. Na vijf slopende jaren en totaal gemanipuleerd te zijn, mezelf kwijtgeraakt, burn-out gehad heb ik al mijn kracht bij elkaar geraapt en het uitgemaakt na de zoveelste belediging en verzinsel dat ik vreemd zou gaan. Ik ben toen zelf een therapeut gaan zoeken omdat ik NIET, NOOIT meer terug wilde gaan, want dat deed ik elke keer weer. Ik was stapelverliefd op zijn mooie lieve gevoelige kant, die vol warmte, humor zat, we hadden fantastische sex en ik dacht: ach, we hebben gewoon een erg gepassioneerde relaties tussen alle crissisen door, ik romantiseerde het eigenlijk maar en ik vertelde alleen mijn beste vriendin hoe het daadwerkelijk zat. Aan haar heb ik veel steun gehad en ze veroordeelde me nooit, maar bleef altijd naar mij luisteren en me adviseren. Alles wat je schrijft en wat ik ook in de andere verhalen lees, lijkt wel mijn dagboek. Het is nu acht maanden uit en hij valt me nog steeds lastig. Alleen jammer voor hem, ik ben verder gegaan en ik ben er sterker uitgekomen. Ik heb inmiddels een nieuwe relatie met een geweldige man en ik geniet nog iedere minuut van hoe 'normaal' hij is. Dat hij me respecteert en vrij laat, me een goed gevoel geeft en dat ik van hem op aan kan, op hem kan bouwen. Mijn ex speelde met mij, ik was het touwtje en hij de jojo. Hij negeerde me, adoreerde me, schold me verrot, hield van me. Ik kon geen afspraken plannen. Slechts 1x in die vijf jaar op vakantie geweest, want iets vooruit plannen kon niet. Verjaardagen ging hij nooit mee naar toe of hij vergalde de sfeer. Mijn eigen verjaardag heeft hij altijd verpest en me elke keer weer tot op het bot pijn gedaan door afwezig te zijn of mijn familie te veroordelen, zomaar weg te lopen of ruzie te zoeken. Dan zat ik verdrietig te zijn op mijn eigen feestje. Zoveel verdriet heb ik nog nooit gehad als in die vijf jaar. Ik gaf hem alles. Gaf ook net als jij teveel geld aan hem uit, ik deed veel moeite om het hem naar de zin te maken, iets liefs voor hem doen, wat altijd weer de grond in werd getrapt. Een lief kaartje van mij werd snel weer weggegooid, mijn foto's weer van de kast gehaald en weer neergezet. Nooit deed ik iets goed en ik bleef maar bevestiging en liefde zoeken. En als hij me dan weer in zijn armen sloot en me beloofde te veranderen, dan vergaf ik hem alles weer. Waar ik uit ben gekomen is dat ik gewoon teveel over mij heen liet lopen, niet alleen in deze relatie. Ik liet over mijn grenzen heen gaan en ik was voor hem het perfecte slachtoffer, want ik bleef maar geduld hebben en hij kon mij leeg zuigen. Dat liet ik tenslotte zelf toe. Ik heb er dus heel veel van geleerd en deze ervaring heeft mij in die zin ook rijker gemaakt. Doordat ik zelf ben gaan groeien en assertiever ben geworden, van mezelf ben gaan houden, trek ik niet meer zulke mensen aan. En dat blijkt. Ik ben gezegend met heel lieve mensen om mij heen en inmiddels een lieve partner. Omdat ik mezelf dat ook gun. Ik gun jou hetzelfde. Neem het jezelf niet kwalijk, je bent iemand die veel kan geven, iets teveel blijkbaar. Neem het ook je ex niet kwalijk, zij heeft een groot probleem. Maar laat het nu bij haar, je kunt haar onmogelijk helpen, dan doe je jezelf tekort. Leer ervan en kijk naar je eigen patronen. Waarom heb je haar aangetrokken? Wat zegt dit over jou? Dat is confronterend maar het helpt je om dit de doorbreken, anders zou je zomaar nog eens zo'n vrouw tegen kunnen komen. Succes!!!

Nou, wat een gedoe met die mannen. Als vrouw zijnde in de overgang gaat alles gewoon door en moet je maar een pilletje nemen of niet zo moeilijk doen. Mijn man heeft me dus een jaar lang gewoon niet gezien en is lekker buiten de deur gaan eten, niet alleen sexueel maar het was ook een emotionele relatie(vind dat nog het moeilijkste). Wilde het zelfs op een scheiding aan laten komen, om vooral niet zijn scheve schaats te hoeven bekennen. Heeft het wel verteld en wil er weer voor gaan,maar zegt wel duidelijk dat hij die spannende kant mist,maar gaat zijn best doen om er een weg in te zoeken(garantie dus nul, want die grens is hij al overgegaan) We zijn 26 jaar bij elkaar, twee super kids en hebben veel meegmaakt. Nu lijkt hem dit te benauwen en wil hij nog "spetteren", het liefst met mij. Maar dan doelt hij op de periode(waarvan ik heel duidelijk afstand heb genomen)waarin we samen in het swingerswereldje hebben vertoeft. Daar heeft hij ontdekt in trek te zijn en legaal neuken is dan helemaal mooi. Hij is erg met zichzelf bezig en is blij met de aandacht. Maar heb hem alles gegeven en ben zeker niet saai(ook niet in bed),maar om nu zijn behoefte aan sex buiten mij om toe te laten....Openhuwelijk of onder de noemer,laat hem maar even begaan. Dan kan ik net zo goed gelijk de scheiding aanvragen, want dat ga ik niet trekken,hij krabt maar als hij jeuk heeft. Begrijp er in ieder geval geen snars van, we hebben het goed,alleen meneer is ontevreden over van alles. Nou, doe er dan wat aan en blijf niet zo hangen in dat puber gedrag, mijn zoon van 15 is misschien nog wel verder dan hij. Laat hem zoeken naar zijn eigen waarde en moet dat niet zoeken in hoeren snoeren praktijken, om te weten wie/wat je waard bent. Therapie is natuurlijk te bedreigend. Pfff.....ben zo moe van al die ellende en vage zaken. Succes iedereen.

Het heeft geen zin om in termen van 'gelijk' te spreken. Beiden kunnen er immers een claim op leggen. Bovendien lost dat niets op aan het probleem: hij rijdt steeds heen en weer en heeft nu ook de bijdrage verhoogt. Stel prioriteiten: 1. grimmigheid uit de lucht. 2. kinderen willen vader graag zien 3. hulp van haar vragen bij oplossen van probleem van hem (rijden + bijdrage). Denk daarbij niet in vooringevulde oplossingen ("om en om"; "zij moet maar rijden" of "bijdrage naar benee"). Leg haar probleem voor en ga samen over de wenselijkheid van oplossingen nadenken. Om er maar een paar te noemen: "kinderen zien hem maar 1 x in de 2 x"; "we zetten ze op de trein"; "oma rijdt"; "meesturen met een reisstudent"; "taxi"; "we skypen een hele avond"; "papa komt logeren"; "papa komt kamperen in het midden van het land"; "???" Natuurlijk zijn hier bij voorbaat oplossingen bij die uw vriend zelf ook niet wil. Maar daarom kun je ze nog wel noemen. Wat hij en zij samen niet willen smeedt namelijk een gezamelijke grond voor iets wat ze wel willen.

spijtig te horen van uw situatie. Ik kan u alleen maar zeggen dat het duidelijk is dat uw werkelijkheid niet die van uw vrouw is. Het heeft geen zin om te proberen haar kijk op de dingen te veranderen. Evenmin als u in staat bent om haar versie voor waar aan te nemen. Het beste wat u kunt doen is trachten niet alles te fixen. Concentreer u enkel op datgene wat voor u het belangrijkste is en laat de rest aan u voorbij waaien. Wilt u het liefst dat de waarheid (de uwe) door zoveel mogelijk mensen gekend wordt? Focus dan uw tijd en aandacht daarop. Wilt u het liefst dat de kinderen elke dag bij u zijn? Maak dat dan het centrum van uw akties. Het heeft zo te lezen geen zin om te proberen de scheiding te voorkomen of af te wenden. Laat die droom varen. Er is ook geen kaas te maken van de liefde die u eerst ervaarde en hoe u twee nu met elkaar om gaan. Probeer er dan ook geen kaas van te maken, laat varen. Schrijf het bij op het lijstje van absurditeiten van het leven en laat het verder. U bent onwillig in een nieuwe situatie terrecht gekomen. Maar er is niets aan te doen. Het heeft ook geen zin om de gebeurtenissen en hoe en wat er allemaal gebeurt is te blijven herkauwen. Dat verandert namelijk niets aan de situatie waarin u nu verkeerd. Probeer vooruit te kijken en naar de mogelijkheden die u heeft. Laat u niet beperken door wie u dacht dat de vrouw was wie u kende. Dat was toen, dit is nu. Probeer niet het raadsel op te lossen, het is namelijk niet belangrijk. Wilt u mijn gedachten eens in overweging nemen? vriendelijke groet.

het duurt lang om een bacterie goed te bevechten, zeker voor een kind. Je wilt niet dat dit een chronische ziekte wordt. Mijn insziens is daarom het beste om nu alles op alles te zetten om te genezen, ook al betekent dat dat ze nu teruggeplaatst wordt. Haar in groep 3 houden laat haar voortdurend op haar tenen lopen: ze wil bijblijven op school én ze moet haar gezondheid terug zien te winnen. Beter is om al haar aandacht en energie op één onderwerp te richten. En dat zou dan haar gezondheid zijn. Het is nu vervelend om terug naar 2 te moeten. Maar in 3 blijven en 'niet moe mogen zijn' omdat je dan thuis moet blijven is ook vervelend. (ik zeg niet dat ze van u niet moe mag zijn, o nee, u wilt duidelijk het beste voor haar. Ik probeer alleen maar te zeggen dat het een extra belasting voor haar is.) Mijn vrees is dat als ze in groep 3 blijft ze gewoonweg niet genoeg energie heeft om beter te worden. Genezen kost het lichaam nu eenmaal zoveel energie, dat is ook de reden dat ze moe is. Mijn extra tip is om haar tussen de middag even een uurtje plat te laten liggen. Of minstens 15 minuten. Dit brengt het zenuwstelsel tot rust en dan kan het rustig eten verteren (bouwstenen opnemen) en reparaties uitvoeren (genezen). Echt plat want dan hoeven de bijnieren zich niet zo te richten op bloeddruk e.d. maar kunnen zich concentreren op ondersteunen van het immuunsysteem. Als u het kind iets geeft waarmee ze zich kan vermaken tijdens het liggen (een boekje of -in mijn geval- een breiwerk of punnikmolentje) dan hoeft ze zich ook niet te vervelen. Het gaat erom lekker even te ontspannen en nieuwe energie op te doen. Zelf heb ik een chronische vermoeidheid die met deze simpele tip aan het genezen is. Als u meer achtergrond zou willen weten zou u eens kunnen surfen op 'adrenal fatigue' als u goed engels leest. Vermoeidheid is vreselijk naar, ik heb met uw dochter te doen. Vergeet niet dat het een teken van het lichaam is dat het zijn energie op één punt wil concentreren en de rest even naast zich neer wil leggen. Misschien kunt u iets anders vinden om tijdelijk het leven van uw dochter te veraangenamen, bijvoorbeeld een hobby die je ook kunt doen als je moe bent (plaatjesboeken kijken en kleuren, ik noemde al breien wat weer helemaal hip is, een huisdier aaien, naar muziek of een verhaal luisteren -heeft u tijd om voor te lezen?- of zelf/samen een verhaal bedenken). Succes.

Goeie help wat een herkenning allemaal, sinds een jaar wil mijn vrouw ook niets meer, we zijn nu 12 jaar getrouwd en in het begin was alles een feest. Eerst viel het orale af, daarna was ik degene die het altijd moest vragen en als antwoord kreeg wil je nu alweer, ben je weer hitsig. Nogal een afknapper. De laatste jaren ging ze er voor liggen en liet het gebeuren en nu is het helemaal afgelopen. En als ik er over begin is het antwoord direct dat het in een huwelijk toch niet daarom gaat. Ik vind mijn vrouw met haar 47 jaar nog steeds mooi en aantrekkelijk en zou het zo graag anders zien.

Lastige situatie, en ook lastig om er antwoord op te geven. Het ligt eraan hoe het bij jullie officieel geregeld is. Hebben jullie co-ouderschap en heeft uw ex de kinderen erkent. Als u op beide nee kunt antwoorden dan kunt u officieel gezien vertrekken naar de vs. Maar als u op 1 van de dingen ja antwoord dan moet uw ex ook zeker toestemming geven. En of ie nou allimentatie betaald of niet dat maakt niks uit. En weten de kinderen goed dat de reis inhoudt dat ze hun vader bijna nooit meer kunnen zien? Het is een hele grote stap, voor jullie, maar zeker voor de kinderen. Ik zou er nog goed over nadenken als ik u was, het is niet zomaar iets. De kinderen zien avontuur, maar dat houdt op en begint het normale leven en missen ze hun vriendjes en vriendinnetjes en hun vader. Een ander cultuur, een (misschien) nieuwe taal, etc. Dan is het lang niet zo leuk meer, zeker niet als ze hun vader moeten missen, die ze nu toch wel regelmatig zien. Succes in ieder geval.

Nee.. Je hoeft alleen maar de alimentatie over te maken. Dit kun je zo na vragen bij een advocaat. In de berekening is al met bepaalde dingen rekening mee gehouden qua kosten kinderen!

als je dan met pensioen gaat. Dan heeft je ex vrouw volgens mij ook recht op een gedeelde pensioen van jou. Partner alimentatie vervalt als je bijv de 12 jaar hebt volbracht of ze is gaan samenwonen/trouwen.

Daar ben ik nou ook benieuwd naar. Is niet echt een antwoord op jouw vraag, maar ik zit met mijn man in dezelfde situatie. Hij zegt zelf sinds anderhalf jaar het gevoel te hebben: Is dit nou alles?" Rationoneel weet hij dat hij in z'n handen mag klappen, een gezin, geen geldzorgen, een vrouw die niet te beroerd is om zich leuk aan te kleden. Maar toch mist hij een soort spanning van opnieuw iets opbouwen en ergens voor gaan. Hij is ook vreemdgeweest, een one-night stand, dat wel, gelukkig geen verregaande relatie maar goed, het heeft hier natuurlijk genoeg overhoop gehaald. Zelfs sex met een andere vrouw heeft hem dus niet gegeven waar hij naar op zoek was. Dus anderhalf jaar in ieder geval, en nu nog doet ie wel z'n best om zoveel mogelijk alledaagse dingen wat beter te plannen en weer eens gewoon laten merken dat iets waardeert en andersom ook. Maar of dit genoeg gaat zijn... Ik kan me ook niet in allerlei bochten wringen om het hem naar de zin te maken, dat werkt ook niet, hij is nou eenmaal getrouwd met mij en ik kan niemand anders zijn dan mezelf. Sterkte!! En ik ben ook benieuwd naar volgende reakties

Het komt misschien door ontharringscreme wat je hebt gebruikt of iets anders onder het douche en dan kan het gaan irriteren ik zou adviseren om met lauw water elke avond te wassen dan zakt de pijn een beetje weg.

Ik ben ook een man die satijn blouse draagt en die heb ik altijd bij Neckerman gekocht. Mijn onderhemden zijn ook van satijn en bestel ik bij klingel. Hemden in het zwart - blouse in zwart rood wit of grijs Ik draag vaak een wijde paarse taft satijnen rok eronder zonder dat mijn vrouw het weet. Voor de rest draag ik het satijn wanneer ik wil, wel wordt er inderdaad scheef gekeken of er wordt ook weleens even gevoeld en dan zeggen mannen vaak, doe maar duur! vrouwen over het algemeen vragen wel of ik homo ben of dat ik te veel vrouwlijke hormonen heb. Ik wordt van het dragen en daarbij eventueel ook nog een rokje steengeil. Ik droom dat ik inderdaad nog eens wordt genomen door een man die gekleed gaat in een cocktail jurkje.

Ben nu 16 jaar. Ik heb ook nog niet de baard in de keel en die wil ik wel heel erg graag krijgen. Ik heb wel al haar boven mijn piemel en er naast, een beetje haar onder mijn oksels, en een klein snorretje. Wanneer denkt u dat ik de baard zal krijgen. Mijn haargroei is sinds vorige zomer begonnen bij mijn piemel, en bij mijn oksels groeit het maar heel langzaam. Wanneer denkt u dat ik de baard in de keel krijg??? dankje wel

Heel herkenbaar. Steeds lees ik hetzelfde. Ik denk dat dit typisch bi seksualiteit is. Ik heb hetzelfde. In ken een man van 41 en ben nooit verliefd geweest op een man. Wel vaak op vrouwen. Maar als het tetgenwoordig op sex aankomt, heb ik liever een man. Hoewel ik nog nooit sex gehad met een man zoals ik het wil. En dat blijft trekken aan me als een enorm gewicht. Ik ben wel bang dat als ik overgeef aan de sex met een man dat ik misschien wel verliefd word. Aangezien ik een voruw heb wil ik dat niet. Ik hoop dat het gevoel ooit weggaat maar ik vrees van niet

Ik lees dat je het moeilijk hebt. Ik heb dat zelf ook. Ben 41 jaar en worstel ook al tijden. Soms kan je wel tegen de muur lopen van ellende. Dan kruip ik altijd maar snel in de armen van mijn vrouw of masturbeer me snel een paar keer om van het gevoel af te zijn. Ik ben ook nooit verliefd op een man geweest maar verlang nu het meeste hiernaar. In een relatie met kinderen etc is dat een levende hel. Ik heb geen antwoord voor je. Eerder heb ik zelf 100 vragen. Ben er echter wel achter dat antwoord geven moeilijk is. Ik weet niet hoe het bij jou is maar bij mij zijn het periodes.

Het is erg moeilijk dit soort dingen. Ik worstel ook al lang. Verliefd werd ik nooit op een man, alleen op vrouwen. Maar seksueel is het nu andersom. Ik ben nu 41 en sinds 3/4 jaar verlang ik zo naar een man dat ik er soms gek van word. Toch houd ik veel van mijn vrouw maar seksueel wil ik nu een man. Misschien komt het ook omdat ik nog nooit sex met een man gehad heb en daardoor onderhand een obsessie krijg. Ik weet niet wat het is. Hoe kom je er achter. Ik kan je geen advies geven daarin. Bij mij is het zo dat ik graag door een man genomen wordt en dat ik graag een piemel in mijn mond wil nemen. Ik weet niet of je bi-seksueel kan zijn als je dit specifiek wil. Het lijkt me zover van elkaar af staan. Ik kan me meer voorstelllen dat als je het fijn vind vrouwen te nemen dat bi-seksualiteit zich dan uit in het feit dat je ook een man wil nemen (die zich juist vrouwelijk wil laten nemen) Gaat dit samen... ik weet het niet. Ik denk dat het ook te maken heeft of je graag met een man wil samenwonen of alleen interesse in een piemel hebt.

Allemaal leuk en aardig dat er wordt gezegd het komt wel. Zelf heb ik rond mijn puberteit ook nooit de baard in de keel gekregen,nu ben ik 33 jaar en heb nog steeds een verwijfde stem. Dus maak jullie wel maar eens zorgen,want ik zit er behoorlijk mee.

Ik heb het zelfde probleem en rijdt al 25 jaar paard. Na de bevalling werd het nog erger. Het blijkt niet tekomen door een verkeerde houding en/of zadel. Ik heb te grote schaamlippen. Er schijnt een speciaal zadel te zijn, maar ik heb het tot dus ver niet kunnen vinden!

Klinkt bekend. Ben zelf 41 jaar en mijn verhaal is als volgt. Toen ik een jaar of 12 was tot 18 heb ik mezelf veel afgetrokken, maar alleen op vrouwen. Ik werd ook alleen verliefd op vrouwen, maar durfde nauwelijks tot actie te komen. Wist ook niet wat te doen als ik in de situatie kwam. Toen ik 18 was ongeveer besefte ik me ineens dat een piemel niet vies is. Maar verliefd worden op een man was er niet bij. Ik vond ze niet eens mooi of aantrekkelijk. Alleen die pikken, die wilde ik graag zuigen. vervolgens de komende jaren in periodes veel gemasturbeerd op vrouwen maar ook op mannen. Later kreeg ik ook anale verlangens en stopte ik van alles in mijn kont. Maar verliefd worden op mannen was er niet bij. En sex ook al niet, al kreeg ik de kans bij een jongen om bij hem thuis veel sex te hebben. Ik werd er geil van maar deed het niet. Net zoals bij vrouwen dus. Ik kreeg wel een harde piemel maar tot sex kwam het niet. Nu ben ik getrouwd en onlangs kreeg ik steeds meer verlangens naar sex met mannen. En het lijkt erop nu dat het niet meer weggaat. Ik ben zelf voor de eerste keer op een parkeerplaats geweest om een man af te trekken. Het was best geil maar toch niet super dacht ik toen. Nu is de gedachte wel weer geil maar heb ik geconcludeerd dat ik alleen geil wordt van mannen die mij willen pakken. Andersom dus niet. Ik val niet op billen, maar wel op piemels en sperma. En als ik aan een pik denk dan wil ik erop zitten. Vanwaar nu mijn verhaal? Ik kon me 10 jaar geleden ook niet indenken op mannen te vallen. Alleen de piemel vond ik best boeiend. Maar nu is het anders. Ik wil met tijd en wijlen zo graag pijpen en slikken en zitten op een piemel dat ik de rest er wel bij wil nemen. Verliefd word ik nog steeds niet. Misschien veranderd dat als een man met een grote piemel mijn mond goed pakt en volspuit. Misschien word ik dan wel verliefd. Ik weet het niet Ik ben zelf ook al jaren aan het stoeien en houd ook van mijn vrouw maar of ik weerstand kan bieden als een man met grote piemel mij probeert te pakken. IK weet het niet. Ik weet wel dat sex met mijn vrouw niet boeiend meer is. Het is gewoon niet geil genoeg meer. Vroeger wel maar het lijkt wel of ik steeds iets geilers zoek. En wat is nu geiler en stouter dan een man klaarzuigen. Dat is mijn probleem denk ik. Ik wil gewoon iets geilers. En dat heeft dus niks met liefde te maken. Misschien heb je hier iets aan. Sterkte.

Hallo, Ook mijn man, bijna 39 jaar is verliefd op een andere vrouw. Hij verlaat mij en de 2 kinderen voor haar. Zij is niet gebonden, ook geen kinderen. Dus alle vrijheid tegemoet. Het doet erg veel pijn om te ontdekken, dat hij niet voor onze relatie wilde vechten, maar wel veel in haar investeerd. Wij waren sinds 1996 bij elkaar en 11 jaar getrouwd. Hij wil scheiden en het huis moet verkocht worden. Echt bizar om dit mee te maken en niet te begrijpen, dat hij dit echt wil!!! Kan alleen maar hopen, dat hij er ooit achter komt, wat hij allemaal heeft achter gelaten. Als die ander nou een stuk was, had ik het nog kunnen begrijpen, maar dat is het ook niet, waarschijnlijk heeft hij inderdaad gewoon iets in haar gevonden, dat hij in onze relatie miste. In het begin kon hij gewoon goed met haar praten, maar van het 1 kwam het ander. Is er nou helemaal niets te doen aan een midlife crisis??? Sterkte voor iedereen in deze situatie....

ik ben bijna 30 jaar gehuwd en 1 kind. Ik heb mijn vrouw 9 jaar geleden leren kennen, het ging er heel passioneel aan toe, ze kon er niet genoeg van krijgen. Maar nu we 6 jaar getroud zijn is er van passie geen sprake meer. We leven samen als broer en zus. Ik zie haar nog zielsgraag,maar sex is al 8 maanden geleden. We praten er wel over maar ze heeft gewoon geen goesting. Ik weet niet meer wat te doen. Alleen ons kind houd ons nog samen. Ik hoop dat het terug als vroeger zal worden maar ik begin er steeds minder in te geloven.

Komt mij heel bekend voor. Knap en vrolijk in het begin, maar steeds meer ontevreden. Bezig met haar, make-up, sauna, acupunctuur, etc. alles gericht op persoonlijke verbetering. Nog mooier en knapper, maar ondertussen steeds maar ontevreden met partner, woning, inkomsten, vakanties etc. Het is nooit goed ! En als je al dacht dat het wel goed was, dan blijkt enige tijd later dat die leuke vakantie toch weer niet zo leuk was. Maar goed nu dan eindelijk heeft ze het licht gezien. Minnaar die haar zoon kon zijn en iemand die haar volkomen begrijpt ! En dan... begint ze nu al weer te klagen tegen mij ! Over de woning van de nieuwe partner en andere problemen.. Hoe gek kan je zijn ? Maak dus niet de fout direct op iemands uiterlijk af te gaan. Want er zullen ook best aardige en minder ontevreden knappe vrouwen zijn. Maar het belangrijkste, alle uiterlijke schoonheid is vergankelijk de innerlijke schoonheid is voor altijd !

Lijkt mij heel erg moeilijk om te accepteren dat iemand die je als vriend beschouwd ook bevriend is met iemand die je als een vijand beschouwd. Is er niet een gezegde: zijn/haar vrienden zijn de mijne? Nou, dat gaat dan mooi niet op in dit geval. Aan vriendschappen kun je ook veel te hoog gespannen verwachtingen hebben. Zolang mensen het als een soort status beschouwen: het hebben van veel "vrienden", ach, dan stelt het in feite ook erg weinig voor. Is er volop reden en genoeg argument om een vriendschap vast te houden....wel, dan zul je er ook iets voor moeten doen. Ook vriendschap bestaat bij de gratie van evenredigheid. Denk daar aan. Input moet wel zo'n beetje gelijk blijven aan output. Anders is het geen vriendschap maar een soort belangenrelatie. Iemand die elke avond een paar honderd euro in de kroeg verbrast heeft veel vrienden. En, let op, als dat bekend wordt, wordt de vriendenkring ook steeds groter. Tot het moment dat hij zonder euro's de kroeg inkomt en denkt door die "vrienden" nou eens vrijgehouden te zullen worden. Dat wordt een hele grote teleurstelling, uiteindelijk. Vrienden zijn er dan ook in alle vormen en maten. Net als auto's. Mensen die mij hun beste vriend noemden haalden stunts uit waardoor die vriendschap - van mijn kant en na vele jaren - accuut werd afgebroken. Ja, ik ben kritisch en sceptisch en jammer genoeg ook sceptisch tegenover vriendschappen gaan staan. Zo zijn ze er....en zo zijn ze er niet meer. Ships that pass in the night. Sommige van die nachten kunnen trouwens erg lang duren.

Ik had zoveel vragen.. snapte er niks van ..twijfelde erg aan mezelf..dacht zelfs dat er iets mis met mij was..8kg afgevallen laatste 6 weken..eet slecht..slaap slecht..diep in de put door vooral boosheid onbegrip en liefdesverdriet!! Tot ik gisteren hier al deze ervaringen tegenkwam..Word een heel lang verhaal maar anders kan ik het niet goed uitleggen.. Ben een gescheiden jongeman van 32 heb 1 zoontje van 2 jaar en woon nog in het huis wat van mij en mijn ex was maar staat te koop..heb op internet via een datingsite een meid leren kennen van 22 omstreeks eind september begin oktober 2009..achteraf valt het vreemde er aan ,nu pas op..namelijk dat ze een man zocht tussen 28 en 40 jaar..en kinderen geen bezwaar stond in haar profiel..op die site was er al een enorme aantrekkingskracht naar elkaar toe en we zaten dan ook snel op msn..vond haar erg aantrekkelijk en redelijk volwassen overkomen ondanks haar leeftijd..ze viel op ouder vertelde ze..toch viel me meteen al wel op dat ze een “beetje” terughoudend en afstandelijk deed over bepaalde onderwerpen..ze vertelde dat ze nog thuis woonde bij haar ouders in overijssel ik in brabant..vond ik geen probleem en zocht nergens nog wat achter dacht mss is ze beetje onzeker om leeftijdsverschil beetje schuw in begin ofzo..na weekje telefoon nummers uitgewisseld met elkaar..er volgde dagen van lange gesprekken en veel sms verkeer..werden gek op elkaar en na 2 weken afgesproken om elkaar te zien..zij kwam naar mij op een zaterdag avond rond 8uur..meteen vanaf begin verliefd op elkaar ..voelde me meteen goed bij haar ze kwam best volwassen over ook met praten..ze was helemaal in de wolken stapelverliefd!!..ook mijn zoontje was geen probleem..heb paar keer gevraagd of ze zeker wist waar ze aan begon want ik snapte niet waarom ze niet liever een man had zonder kind en dichter in de buurt..nee ik was het voor haar..had ook gezegd dat ik niet elk weekend altijd naar haar toe zou kunnen komen omdat ik om het weekend mn zoontje heb..maakte allemaal niet uit kwam ze gewoon naar mij ze was dol op kinderen wilde ze later ook vertelde ze net als trouwen..ik was de ware..vroeg waarom ze part-time werkte was omdat ze tijdje in ziektewet had gezeten en weer part-time aan de gang was..ze deed er zwart oppassen bij..had op dr 16de depressie gehad vertelde ze waar ze nu nog lichte medicijnen voor slikte die afbouwend waren..kreeg er geen echte vraag tekens bij..nachts 2 uur ging ze weer weg..weekend erop zou ze blijven slapen..weer veel bel en sms verkeer door de week ze vertelde hoe gek ze op me was en dat ik de ware was en het kon niet op ze was alleen heel erg onzeker vertelde ze omdat ze zich niet knap genoeg voor me vond..heel onzeker..dus dat probeerde ik met man en macht weg te nemen bij haar..ook miste ze me ontzettend erg en verlangde heel erg naar volgende keer dat ze me weer zou zien..weekend brak aan vrijdag kwam ze..super weekend gehad al merkte ik wel kleine dingetjes aan haar..enorm onzeker..op 2 manieren..om haar uiterlijk en merkte aan haar dat ze zich erg wilde bewijzen voor me..vooral verbaal..beloofde me een prachtige toekomst en idealiseerde er op los.. ze irriteerde zich af en toe lichtelijk aan mn zoontje als hij vervelend was al deed ze haar best om het te verbergen..verder super weekend gehad beide verliefd en genoten van elkaar..door de week als we niet bij elkaar waren had ze veel moeite met het mij moeten missen..veel praten en contact houden ik miste haar natuurlijk ook maar bij haar was het wel heel erg..soms dacht ik kom op is maar 4 dagen gewoon lekker naar weekend uitkijken maar zij vond dat moeilijk..weekend erop ging ik naar haar ouders weekendje slapen..voelde me beetje ongemakkelijk gezien leeftijdsverschil en dat ik een kind heb..geen probleem werd warm onthaald..beetje wennen..beetje praten..ze moest me wat vertellen..op haar 16de de is ze depri geweest vertelde ze.. woede aanvallen en heeft een zelfmoordpoging gedaan(zelfmoord poging hoorde ik niet toen.. dat vertelde ze pas weer tijdje later een keer voorzichtig)..is opgenomen geweest..getest en behandeld..er werd vast gesteld dat ze paar kenmerken heeft van pdd-nos..zo vertelde ze..ze praat met psych nu nog paar keer per jaar geloof ik..en heeft ook maatschappelijk werkster voor hulp bij praten en geldzaken etc..en ze slikt medicijnen.. pas over gegaan op iets mildere volgens haar zeggen..aan haar moeder gevraagd wat ze nu precies heeft want ik had nooit van pdd-nos gehoord..van haar moeder kreeg ik te horen dat ik beetje meer geduld moet hebben met haar dan gemiddeld..en moest duidelijk zijn tegen haar met alles omdat ze meer tijd nodig heeft dan anderen met denk vermogen om te verwerken zeg maar..zo kreeg ik het idee dat het best meeviel en dat er idd niks ergs aan de hand was.. en anders konden we met haar maatschappelijk werkster praten zei haar moeder..die kon het beter uitleggen..ik vond het prima maar is er nooit van gekomen..ook mn vriendin heb ik er niet meer over gehoord..ik snapte het probleem niet zo en dacht ok ik houd wel beetje meer rekening met haar dan..niet wetende wat ze nu eigenlijk had en in welke mate..daar kwam ik dus snel achter..eerste 3 weken waren er maar kleine dingen die ik voor lief nam..daarna gingen we een beetje aan elkaar wennen werd ze losser..zo deed ik steeds meer fout..dat zij mij miste door de week kwam door mij???..voelde me er zelfs schuldig om..elke week werd dat erger..en ik kreeg de schuld daarvan??..snapte er niks van en tegenin gaan hielp niet veel want kritiek kon ze niet goed hebben want dan werd ze boos..positief denken ging niet of heel moeilijk en heel even..ik deed geen moeite om haar te zien zei ze..het bijna ziekelijke geclaim van haar als ik er niet was..1ste weekend bij haar slapen werd ik wakker werd en ben meteen uit bed stap om te douchen kreeg ik commentaar want ik had haar geen aandacht gegeven tussen opstaan en douchen..ik kon haar toch even aandacht geven als ik wakker was dmv knuffelen sex of wat dan ook..ben je op me uitgekeken was de vraag dan??..volgende dag aandacht gegeven en sex..douchen en weer was er iets..nu was ik weer te snel na de sex uit bed gegaanen deed het alleen daarvoor..pff..begon me lichtelijk te irriteren inmiddels aan kleine dingen..ook werd ze panisch als we discussie hadden en haar ouders dat zouden kunnen merken want stel je voor dat haar ouders zouden denken dat ze geen relatie aan kan??..paar dagen geen ik hou van jou zeggen kon ook niet..hou je nog wel van me..dan raakte ik haar weer te weinig aan..vind je me nog wel lekker?..mijn ex werd in haar ogen steeds slechter en ook mijn zoontje kreeg ze meer moeite mee wilde liever niet met mij afspreken als hij er was..moest me altijd verantwoorden..voelde me steeds rotter..cijferde me helemaal weg maar deed altijd wel iets niet goed of zei iets niet goed..ik kwam altijd te laat en ging altijd te vroeg weer weg volgens haar..zelfs als ze bij me was en ze ineens door iets paar uur eerder weg moest op zondag een keer stond ze echt labiel te huilen..tot bijna in elkaar zakken aan toe..ze stuurde steeds vaker dat ze het niet meer trok..dat ze niet zo lang op mij kon wachten tot we samen zouden zijn zelfs labiel huilen als ze dr haar niet goed kreeg als we weg moesten..ook heeft ze het na 6 weken via sms uit gemaakt om vervolgens paar uur later weer goed te maken??..omdat ze te veel zonder me was en dat niet trok was de reden..maar liever mij niet altijd kunnen zien dan helemaal niet meer zei ze..ze was vaak moe en sliep veel en onregelmatig..was niet duidelijk over relaties met exen en had er vreemde verhalen over zoals haar ontmaagding waarbij ze half aangerand zou zijn..(achteraf verzonnen want ouders en politie weten niks dus schreeuw om aandacht denk ik )mijn reactie daarop was bevredigend tot ik iets over mezelf wilde vertellen..boos!!..het gaat niet om jou!!..ook als ik wilde vertellen hoe ik me voelde met betrekking tot onze relatie kreeg ik meteen..het gaat altijd om jou denk ook eens aan mij!!..en ik deed al niks anders!!..het niet in kunnen leven in anderen was er heel duidelijk..mensen die ze niet kent van mijn kant bij voorbaat al negatief zijn..ook ziekelijk onzeker en jaloers..iets te vriendelijk praten tegen iemand van ander geslacht en was ze depri!!..constant die bevestiging willen hebben dat ik voor haar wil gaan..en dat ik alleen haar wil en niemand anders..buiten huis altijd bezig zijn met wat andere mensen wel niet van haar vinden..ook omdat ze zichzelf te min vond voor mij qua uiterlijk..want mensen zullen wel denken wat moet die kerel met dat stomme wijf was haar redenering dan..ze heeft het via sms voor de2 keer uit gemaakt..ging eisen stellen en dreigen dat het anders over zou zijn als ik er dan en dan niet zou zijn..huilen is altijd heel intens en tegen het labiele aan..toen ik zoveel stress had van het rekening met haar houden en weg cijferen van mezelf en aan gaf of ik niet zeker wist of ik alles op wou geven om naar overijssel te vertrekken was het labiel huilen..(ze had na een paar weken aangegeven dat ze niet te ver bij haar ouders uit de buurt wilde wonen dus ik moest zo en zo alles opgeven wou ik een leven met haar hebben)nu zal ik nooit meer trouwen etc..dan probeerde ze van alles zoals anders komt je zoontje toch elk weekend naar ons toe..alles uit de kast halen om me weer te winnen..beloven dat ze positiever zal denken door de week maar nooit gelukt altijd weer mij schuld geven dat zij zich kut voelde door de week als ik er niet was..ze kan zich moeilijk uiten zeker qua gevoelens..kan niet full-time werken omdat ze dat in haar hoofd niet aan kan..en heeft wajong uitkering waardoor ze verplicht 2 dagen per week moet werken..oppassen doet ze er zwart bij..oppas moeder is ook haar enige vriendin die ze heeft..kan geen contacten maken daar heeft ze ook iemand voor nodig die een middagje organiseert met meiden die allemaal sociale bellemmering hebben en zo mss aan een vriendin kunnen komen??..heeft langzame motoriek..ook idealiseren van dingen..geen besef hoe iemand zich voelt..geen besef van geld of wat samen wonen kost..wil altijd bij ouders in buurt blijven wonen..alleen maar dromen van relatie met huisje boompje beestje..terwijl ze wist dat eerst mijn huis verkocht moest zijn voor ik naar haar toe zou kunnnen verhuizen..ik zat vol met stress hoge bloeddruk en pillen van de dr..en dat al na 3 maanden!!..en zelfs na dat uitgelegd te hebben geen rekening met me houden en gewoon vol er tegen in gaan..met oud en nieuw ben ik bij haar geweest..voor 12uur weer heftige discussie..en tijdens jaarwisseling met haar rug naar me toe staan met sjagerijnig gezicht..moest op haar schouder tikken om gelukkig nieuwjaar te wensen..dat was voor mij even de druppel..ben naar boven gegaan om even alleen te zijn..meteen kwam ze naar me toe dat ik naar beneden moest komen want anders zouden haar ouders merken dat we conflict hebben..toch weer mee naar beneden voor haar..helemaal leeg was ik letterlijk..helemaal mezelf gegeven..1800 euro in 3 maanden opgemaakt om het haar naar de zin te maken hotels kados uit eten kleren parfum..ben toen al redelijk wat afgevallen..en werd depri..ben nieuwjaarsdag weg gegaan weer s’avonds..toen wou ze weer dat ik bleef etc en er alles aan doen..ik kon niet meer..zei dat ik even tot mezelf moest komen thuis..weer labiel huilen en zwaar emotioneel afscheid van me genomen..mij onderweg opbellen of ik niet terug wil komen en praten met haar en haar ouders etc..ben toch naar huis gegaan en haar uitgelegd dat ik t even niet trok en alles even op een rijtje moest zetten..contact erna werd heel raar ze merkte aan me dat ik twijfelde en toen begon er een rare periode waarin ze het via sms en bellen voor elkaar kreeg dat ik aan mezelf ging twijfelen..kreeg spijt en weer drang om toch voor haar te gaan..op het moment dat ik me schuldig voelde en erg twijfelde en dat ik haar liet weten echt voor haar te willen gaan kreeg ik ineens smsjes met ik weet niet wat ik wil..ik twijfel..het heeft geen zin..en als ik dan vragen had of reden wilde weten van iets kreeg ik alleen sms terug met..laat het rusten..kon dit zo niet over sms dus wilde praten met haar..is 3 weken geleden inmiddels en dag voor dat we zouden praten maakte ze het definitief uit(voor 3de keer) ook weer heel irritant via een sms..probeerde er alles aan te doen om haar in te laten zien dat ze helemaal verkeerd dacht maar hoe meer ik probeerde des te meer zij afstandelijk deed..telefoon nam ze niet meer op alleen sms verkeer nog..als ze zelf iets wilde weten vroeg ze aardig aan me hoe iets zat..als ik dan vervolgens iets wilde weten kreeg ik daar geen antwoord op en ontweek ze de vraag..om gek van te worden!! Heb 16 februari laatste sms gehad van haar en heb daarna nog een soort van afsluit sms gestuurd en het is nu 5de dag dat ik niks hoor. Ben gaan zoeken op internet naar pdd-nos en kwam er achter dat het kenmerken van pdd-nos alleen bij kinderen gediagnostiseerd worden en niet bij volwassenen..dus zelfs medisch niet zo mag heten als je 22 bent volgende maand word ze 23 al..haar ouders weten blijkbaar niet dat ze in relatie anders is..want thuis is ze anders en zie je die kenmerken niet zo behalve veel moe en slapen en zelden vrolijk altijd wel beetje somber..achteraf vroeg ik ook vaak aan haar is er iets??..omdat ik altijd gevoel had dat er iets niet goed was..zon spanning had ik vaak het gevoel dat ze zich verveelde.. zag ze alleen in weekenden en maar 4 maanden en merkte dit nu al allemaal aan haar..herken veel dingen alleen had mijn vriendin ook nog eens sociale belemmeringen die ik hier op deze site niet echt tegenkom..zoals met mij willen samen wonen maar wel 500 euro in de min staan bij de bank en blijven kopen..niet weten wat ong vaste lasten zijn als je samen woont..en niet zelf sociale contacten kunnen leggen of iig heel moeilijk etc..en haar motoriek bv volle week werken en op zichzelf wonen zal ze niet zonder begeleiding kunnen..dat haar ouders haar dan laten daten met een man met kind terwijl ze dus achteraf totaal niet klaar is voor een relatie snap ik niet..hopen die dan gewoon dat er op een dag een man is die haar in huis neemt en totaal gaat verzorgen??..en ook nog eens met al die kenmerken om kan gaan??..ook merk ik dat er iig iets is met al haar exen..1 ex na relatie van 2 jaar met haar loopt bij een psych(omdat hij in de war was volgens haar)begin nu te snappen waarom waarschijnlijk..andere ex die ze voor mij heeft gehad heeft ze over gelogen..en die smste naar haar tijdens mij dat ie voor haar wilde gaan??..terwijl ze volgens volgens eigen zeggen maar paar keer bij hem is geweest en het 3 maanden voor mij uit was met hem..klopt veel niet in een hele korte tijd iig. Ben 2 dagen bezig geweest met dit verhaal inmiddels eet ik weer en hoef er dankzij deze site niet meer elke minuut aan te denken omdat er veel op zn plek is gevallen. Kan alles nu een plek geven en verdriet is stuk minder..al zal ik nog wel tijdje bezord blijven om haar vooral omdat haar ouders niet weten hoe ze is in een relatie of iig hoe ze daar mee om moeten gaan. Mss dat iemand dingen herkent want dit is toch beginnende border-line of zie ik dat verkeerd? Graag reactie

Ben het totaal niet eens met de vorige schrijfster. Een ex draagt bij aan het levensonderhoud van kinderen. De meeste mannen zijn maar wat blij dat de vrouw de kinderen zoveel opvangt en kiezen vaak niet voor een co=ouderschap dan zijn er allemaal smoesjes van kan niet met mijn werk hoe moet ik dat doen? Tja....hoe moeten vrouwen dat allemaal doen?? Mijn ex had een inkomen van 100.000 bruto per jaar en ik ontvang zo'n 2000 euro bruto per maand dat is zo'n 1300 netto per maand. Ikzelf verdien 1400 euro per maand en heb 1 kind. Ik zit er totaal niet mee dat ik nu enkele jaren wat meer in luxe kan leven omdat hij zo nodig moest vreemdgaan, bedriegen, en carriere maakte omdat ik dat even op een laag pitje had gezet. Nu mag hij de jaren aan mij terugbetalen en zorg ik goed voor onze dochter die inderdaad veel meer bij mij is dan bij hem. Whats' new? Hij heeft nu een lekkere jonge meid die zijn dochter kon zijn dus hij komt niets tekort en ik krijg gewoon alle ellende van jaren nu van hem terug in geld. Ergens toch nog gerechtigheid en ach ....hij doet nog steeds alles en komt niet tekort....ik geniet er maar even van zolang het duurt en voel me daar absoluut niet schuldig over. Ik heb niet om mijn situatie gevraagd en wie zijn billen brandt.....

Alsjeblieft denk goed na wat je allemaal op het spel zet en waarvoor?? Een relatie is niet zaligmakend maar jij romantiseert je gevoelens voor je collega...die is ook echt niet de hele dag alleen maar leuk en aardig. Verliefdheid kun je bedwingen als je echt wilt. Je weet niet half wat je op je hals haalt en hoe diep het dal is waar je doorheen moet. Met alle ellende van een scheiding en financiele zorgen is er geen ruimte voor de liefde. Als je echt niet gelukkig bent met je man dan moet je hem dat zeggen en proberen er samen iets aan te veranderen. Als dat echt niet lukt kun je hem altijd nog loslaten en opnieuw beginnen. Blijkbaar zit er iets niet lekker in je huwelijk dus ga daar aan werken en zet je collega even uit je hoofd. Als je huwelijk niet te redden is ( wel eerst proberen he!!) dan grijp je kans en kies voor jezelf niet voor je collega. Mensen om je heen komen en gaan maar het gaat erom wat jij wilt en verlangt zonder hopelijk veel mensen om je heen te kwetsen. Ik wens je heel veel wijsheid toe en denk goed na voordat je onherroepelijke keuzes maakt.