ik ben nu ruim 4 jaar gescheiden ik kende mijn man ruim 32 jaar. In 6 weken was het met een flitsscheiding gedaan 32 jaar zomaar van tafel geveegd. Alles ben ik kwijt mijn vrienden mijn familie. Wie is schuld?? Man in middlife of vrouw in middlife laten we het er maar op houden dat het achteraf gezien een gemis aan goede communicatie was. Nog dagelijks voel ik de pijn en er zijn dagen dat ik het liefst een einde aan mijn leven wil maken.........iedere dag is voor mij een gevecht om door te gaan. Mijn motto is nu leef met de dag en kijk niet wat er morgen komt. Dit verdriet zal bij mij nooit overgaan want mijn god wat hield ik veel van mijn nu inmiddels ex-man. halsoverkop is die in het islam geloof gestapt en met een marokaanse gaan samen leven. Ik ga hier bijna aan kapot

ook ik ben een man die aan de kant is gezet na 34 jaar waarvon 30 jaar getrouwd,van de ene op de andere dag was ze vertrokken is bij haar dochter gaan wonen en wil niet meer met me praten en ze wil me niet meer zien,via de mail heeft ze mij zoveel verweten dat doet zoveel pijn innerlijk ga je kapot,de eerste 14 dagen ben ik 10 kilo afgevallen slapen gaat nog steeds niet, je gaat door een hel je kunt het bijna niet beschrijven van wat er binnen in dat lichaam allemaal gebeurt. je hebt er niet om gevraagd het wordt je gewoon aangedaan en je staat compleet machteloos,er wordt wel eens gezegd van een man mag niet huilen, het is nu 4 maanden geleden maar nog iedere dag lig ik te janken. ook mijn dochter zie ik niet meer dus je bent er niet een kwijt maar twee, twee mensen die mij zo dierbaar zijn en die je nu behandelen als een vreemde,mijn hart en ziel is gebroken de vrouw waar ik zo zielsveel van hou die je nu zo behandeld,dit is gewoon weg niet te begrijpen. zij heeft eenzijdig de scheiding op aangevraagd ik wil niet scheiden maar ik heb geen andere keus,met haar praten is niet mogelijk alles moet volgens haar alleen maar via de mail,terwijl ze nu nog geen km van mij vandaan woont. naar mijn gevoel waren heel gelukkig in ons huwelijk, en plotseling zegt ze van ik voel me ongelukkig in mijn huwelijk het masker mag nu af iedereen mag het nu weten zei ze en weg was ze en slaat de deur achter zich dicht. het verdriet is er iedere dag weer opnieuw het sloop je compleet . het wordt wel eens beschreven je gaat een donkere tunnel in en misschien na een hele lange tijd komt er weer een beetje licht aan het einde van die tunnel. maar onder tussen is je eigen ik en je zelfvertrouwen ,en het vertrouwen in je partner compleet de vernieling in geholpen,mijn vrouw haar leven gaat gewoon vrolijk verder. en iedere dag stel ik mij weer opnieuw de vraag waarom, waarom .

Hoi man van 40 , allereerst ..klasse dat je ziet dat het probleem bij jou zit ,klasse dat je de schuld hiervan niet bij je partner legt .Joh ,iedereen vraagt zich dezelfde dingen af die jij hier naar voren brengt ,iedereen wil aandacht ,en daar is niets mis mee ,Ik snap jouw gevoelens heel goed ook al sta ik aan de 'andere'kant ,[na 22 jaar ingeruild voor een ander ,een mooiere ,betere maar ik ben nu ook gelukkig met een nieuwe man ]mijn visie is altijd geweest ,: je bent verantwoordelijk voor je eigen leven en geluk maar niet ten koste van een ander ,en die visie is nooit verandert ,openheid en eerlijkheid staan voorop in een relatie ,maar we zijn allemaal mensen ,en zolang je daar eerlijk over bent denk ik dat het goed is [ook ik heb wel eens gevoelens voor een ander gehad in die 22 jaar ,ik heb het meteen tegen mijn toenmalige partner gezegd ,wat moeilijk was want ik realiseerde me dat dat zo moeilijk voor de ander is ...ik heb niets met die 'verliefdheid' gedaan want ik hield ook zoveel van mijn ex .Ik hoop dat je open en eerlijk blijft naar je partner ook al weet je dat het haar pijn doet ,en ik hoop ook dat jij niets met die 'verliefdheden 'doet ,maak alsjeblieft de keuze voor je partner ,en wil je uit de sleur en je geliefd voelen ,breek in jullie relatie iets open ,doe moeite voor je partner ,laat haar weten dat je van haar houd ,[en niet 1 keer maar regelmatig ] kom met iets geks en laat je niet afschrikken als het niet in 1 keer lukt [ook zij is een mens met gevoelens en moet aan dingen wennen ][laat haar weten dat ze mooi is ,en /of slim ...ik zeg dit omdat ik in mijn nieuwe relatie [[3 jaar ]] zoveel fijns te horen krijg dat ik mij ook anders opstel Ga iets ondernemen voor jezelf [begin een studie ,ga bij een club waar je andere mensen ontmoet ,ga iets spannends doen ,maar blijf eerlijk tegen je partner alsjeblieft ,,[ook al is de consequentie ruzie want zij is jij niet en voor haar is het ook vreselijk moeilijk..blijven volhouden .... en blijf haar betrekken bij wat je ook doet . beste meneer ,ook dit zal een paar jaar zwaar zijn maar als je tachtig bent lachen jullie er samen om .. wie zaait zal oogsten !!!!!

Er is veel te lezen onder het kopje partners van borderline. Daar heb ik veel aan gehad. Na vijf jaar in zo'n hel te hebben geleefd van adoreren, manipuleren, liegen, beledigen ben ik eruit gestapt. Dat kost moeite. En hoe langer je erin blijft, hoe lastiger je loskomt. Gun jezelf het beste. Houd van jouzelf, want iemand die jou zo behandelt, ziek of niet, dat kan niet. Ik begrijp de moeilijkheid. Het drukke praten dat ken ik, hij praatte mij zo onder tafel en ik ging altijd weer om. Altijd geloofde ik in zijn beloftes en zijn warme liefdevolle knuffels. Om vervolgens weer geestelijk in elkaar getrapt te worden. Je leest hier in deze verhalen zoveel herkenbaars. Het verandert niet. Mijn relatie is nu 8 maanden voorbij en hij valt mij nog steeds lastig met smeekbedes of stuurt me spam of valt me telefonisch lastig. Ik heb mijn mail, telefoonnummer, alles moeten wijzigen, omdat hij inbrak en de raarste dingen deed. Ik deed daardoor geen oog meer dicht en zat continu in spanning. Ook nu weer heeft hij weer een mailtje gestuurd en ik was net zo lekker rustig. Dan heeft hij het weer even voor elkaar. Hij heeft me vijf jaar geterroriseerd met controle, hacken in mijn privespullen enzovoorts dat ik continu op scherp stond. Dat is niet zomaar even over. Nu na hem 8 maanden niet te hebben gezien, kan hij me nog steeds een rotgevoel geven door zoiets te sturen. Puur het feit dat hij nog steeds met me bezig is. Als je eenmaal het object van hun obsessie bent, kom je daar niet zomaar vanaf. Ik wil je hiermee mijn ervaring geven en het is gewoon teveel om allemaal op te schrijven, daar kan ik een boek mee vullen. Lees alle verhalen dus eens rustig door hier. En maak dan een keuze.

Een erg herkenbaar verhaal en deze dame heeft wel degelijk alle kenmerken. Trekken en duwen, je adoreren of je afmaken. Nooit weten waar je aan toe bent en altijd maar die onzekerheid en angst op jou projecteren. Je schrijft dat je kapot ging van de stress, ik ben blij voor je dat je voor jezelf kiest. Ik ben een dame van 32 die vijf jaar lang een relatie heeft gehad met een 9 jaar oudere man met een ernstige persoonlijkheidsstoornis in de vorm van borderline. Ik had het nooit door tot afgelopen jaar het kwartje viel en ik o.a. ook op deze site terecht kwam. Ik adviseer je te googelen naar BPDcentral, dit is een amerikaanse site waar veel info over borderline staat. Onder het kopje links Abuse patterns, kun je ook een lijst met indicators vinden. Dit is een vragenlijst bedoeld voor de partner van een borderliner. Heeft mij de ogen doen openen. Na vijf slopende jaren en totaal gemanipuleerd te zijn, mezelf kwijtgeraakt, burn-out gehad heb ik al mijn kracht bij elkaar geraapt en het uitgemaakt na de zoveelste belediging en verzinsel dat ik vreemd zou gaan. Ik ben toen zelf een therapeut gaan zoeken omdat ik NIET, NOOIT meer terug wilde gaan, want dat deed ik elke keer weer. Ik was stapelverliefd op zijn mooie lieve gevoelige kant, die vol warmte, humor zat, we hadden fantastische sex en ik dacht: ach, we hebben gewoon een erg gepassioneerde relaties tussen alle crissisen door, ik romantiseerde het eigenlijk maar en ik vertelde alleen mijn beste vriendin hoe het daadwerkelijk zat. Aan haar heb ik veel steun gehad en ze veroordeelde me nooit, maar bleef altijd naar mij luisteren en me adviseren. Alles wat je schrijft en wat ik ook in de andere verhalen lees, lijkt wel mijn dagboek. Het is nu acht maanden uit en hij valt me nog steeds lastig. Alleen jammer voor hem, ik ben verder gegaan en ik ben er sterker uitgekomen. Ik heb inmiddels een nieuwe relatie met een geweldige man en ik geniet nog iedere minuut van hoe 'normaal' hij is. Dat hij me respecteert en vrij laat, me een goed gevoel geeft en dat ik van hem op aan kan, op hem kan bouwen. Mijn ex speelde met mij, ik was het touwtje en hij de jojo. Hij negeerde me, adoreerde me, schold me verrot, hield van me. Ik kon geen afspraken plannen. Slechts 1x in die vijf jaar op vakantie geweest, want iets vooruit plannen kon niet. Verjaardagen ging hij nooit mee naar toe of hij vergalde de sfeer. Mijn eigen verjaardag heeft hij altijd verpest en me elke keer weer tot op het bot pijn gedaan door afwezig te zijn of mijn familie te veroordelen, zomaar weg te lopen of ruzie te zoeken. Dan zat ik verdrietig te zijn op mijn eigen feestje. Zoveel verdriet heb ik nog nooit gehad als in die vijf jaar. Ik gaf hem alles. Gaf ook net als jij teveel geld aan hem uit, ik deed veel moeite om het hem naar de zin te maken, iets liefs voor hem doen, wat altijd weer de grond in werd getrapt. Een lief kaartje van mij werd snel weer weggegooid, mijn foto's weer van de kast gehaald en weer neergezet. Nooit deed ik iets goed en ik bleef maar bevestiging en liefde zoeken. En als hij me dan weer in zijn armen sloot en me beloofde te veranderen, dan vergaf ik hem alles weer. Waar ik uit ben gekomen is dat ik gewoon teveel over mij heen liet lopen, niet alleen in deze relatie. Ik liet over mijn grenzen heen gaan en ik was voor hem het perfecte slachtoffer, want ik bleef maar geduld hebben en hij kon mij leeg zuigen. Dat liet ik tenslotte zelf toe. Ik heb er dus heel veel van geleerd en deze ervaring heeft mij in die zin ook rijker gemaakt. Doordat ik zelf ben gaan groeien en assertiever ben geworden, van mezelf ben gaan houden, trek ik niet meer zulke mensen aan. En dat blijkt. Ik ben gezegend met heel lieve mensen om mij heen en inmiddels een lieve partner. Omdat ik mezelf dat ook gun. Ik gun jou hetzelfde. Neem het jezelf niet kwalijk, je bent iemand die veel kan geven, iets teveel blijkbaar. Neem het ook je ex niet kwalijk, zij heeft een groot probleem. Maar laat het nu bij haar, je kunt haar onmogelijk helpen, dan doe je jezelf tekort. Leer ervan en kijk naar je eigen patronen. Waarom heb je haar aangetrokken? Wat zegt dit over jou? Dat is confronterend maar het helpt je om dit de doorbreken, anders zou je zomaar nog eens zo'n vrouw tegen kunnen komen. Succes!!!

Nou, wat een gedoe met die mannen. Als vrouw zijnde in de overgang gaat alles gewoon door en moet je maar een pilletje nemen of niet zo moeilijk doen. Mijn man heeft me dus een jaar lang gewoon niet gezien en is lekker buiten de deur gaan eten, niet alleen sexueel maar het was ook een emotionele relatie(vind dat nog het moeilijkste). Wilde het zelfs op een scheiding aan laten komen, om vooral niet zijn scheve schaats te hoeven bekennen. Heeft het wel verteld en wil er weer voor gaan,maar zegt wel duidelijk dat hij die spannende kant mist,maar gaat zijn best doen om er een weg in te zoeken(garantie dus nul, want die grens is hij al overgegaan) We zijn 26 jaar bij elkaar, twee super kids en hebben veel meegmaakt. Nu lijkt hem dit te benauwen en wil hij nog "spetteren", het liefst met mij. Maar dan doelt hij op de periode(waarvan ik heel duidelijk afstand heb genomen)waarin we samen in het swingerswereldje hebben vertoeft. Daar heeft hij ontdekt in trek te zijn en legaal neuken is dan helemaal mooi. Hij is erg met zichzelf bezig en is blij met de aandacht. Maar heb hem alles gegeven en ben zeker niet saai(ook niet in bed),maar om nu zijn behoefte aan sex buiten mij om toe te laten....Openhuwelijk of onder de noemer,laat hem maar even begaan. Dan kan ik net zo goed gelijk de scheiding aanvragen, want dat ga ik niet trekken,hij krabt maar als hij jeuk heeft. Begrijp er in ieder geval geen snars van, we hebben het goed,alleen meneer is ontevreden over van alles. Nou, doe er dan wat aan en blijf niet zo hangen in dat puber gedrag, mijn zoon van 15 is misschien nog wel verder dan hij. Laat hem zoeken naar zijn eigen waarde en moet dat niet zoeken in hoeren snoeren praktijken, om te weten wie/wat je waard bent. Therapie is natuurlijk te bedreigend. Pfff.....ben zo moe van al die ellende en vage zaken. Succes iedereen.

Het heeft geen zin om in termen van 'gelijk' te spreken. Beiden kunnen er immers een claim op leggen. Bovendien lost dat niets op aan het probleem: hij rijdt steeds heen en weer en heeft nu ook de bijdrage verhoogt. Stel prioriteiten: 1. grimmigheid uit de lucht. 2. kinderen willen vader graag zien 3. hulp van haar vragen bij oplossen van probleem van hem (rijden + bijdrage). Denk daarbij niet in vooringevulde oplossingen ("om en om"; "zij moet maar rijden" of "bijdrage naar benee"). Leg haar probleem voor en ga samen over de wenselijkheid van oplossingen nadenken. Om er maar een paar te noemen: "kinderen zien hem maar 1 x in de 2 x"; "we zetten ze op de trein"; "oma rijdt"; "meesturen met een reisstudent"; "taxi"; "we skypen een hele avond"; "papa komt logeren"; "papa komt kamperen in het midden van het land"; "???" Natuurlijk zijn hier bij voorbaat oplossingen bij die uw vriend zelf ook niet wil. Maar daarom kun je ze nog wel noemen. Wat hij en zij samen niet willen smeedt namelijk een gezamelijke grond voor iets wat ze wel willen.

spijtig te horen van uw situatie. Ik kan u alleen maar zeggen dat het duidelijk is dat uw werkelijkheid niet die van uw vrouw is. Het heeft geen zin om te proberen haar kijk op de dingen te veranderen. Evenmin als u in staat bent om haar versie voor waar aan te nemen. Het beste wat u kunt doen is trachten niet alles te fixen. Concentreer u enkel op datgene wat voor u het belangrijkste is en laat de rest aan u voorbij waaien. Wilt u het liefst dat de waarheid (de uwe) door zoveel mogelijk mensen gekend wordt? Focus dan uw tijd en aandacht daarop. Wilt u het liefst dat de kinderen elke dag bij u zijn? Maak dat dan het centrum van uw akties. Het heeft zo te lezen geen zin om te proberen de scheiding te voorkomen of af te wenden. Laat die droom varen. Er is ook geen kaas te maken van de liefde die u eerst ervaarde en hoe u twee nu met elkaar om gaan. Probeer er dan ook geen kaas van te maken, laat varen. Schrijf het bij op het lijstje van absurditeiten van het leven en laat het verder. U bent onwillig in een nieuwe situatie terrecht gekomen. Maar er is niets aan te doen. Het heeft ook geen zin om de gebeurtenissen en hoe en wat er allemaal gebeurt is te blijven herkauwen. Dat verandert namelijk niets aan de situatie waarin u nu verkeerd. Probeer vooruit te kijken en naar de mogelijkheden die u heeft. Laat u niet beperken door wie u dacht dat de vrouw was wie u kende. Dat was toen, dit is nu. Probeer niet het raadsel op te lossen, het is namelijk niet belangrijk. Wilt u mijn gedachten eens in overweging nemen? vriendelijke groet.

het duurt lang om een bacterie goed te bevechten, zeker voor een kind. Je wilt niet dat dit een chronische ziekte wordt. Mijn insziens is daarom het beste om nu alles op alles te zetten om te genezen, ook al betekent dat dat ze nu teruggeplaatst wordt. Haar in groep 3 houden laat haar voortdurend op haar tenen lopen: ze wil bijblijven op school én ze moet haar gezondheid terug zien te winnen. Beter is om al haar aandacht en energie op één onderwerp te richten. En dat zou dan haar gezondheid zijn. Het is nu vervelend om terug naar 2 te moeten. Maar in 3 blijven en 'niet moe mogen zijn' omdat je dan thuis moet blijven is ook vervelend. (ik zeg niet dat ze van u niet moe mag zijn, o nee, u wilt duidelijk het beste voor haar. Ik probeer alleen maar te zeggen dat het een extra belasting voor haar is.) Mijn vrees is dat als ze in groep 3 blijft ze gewoonweg niet genoeg energie heeft om beter te worden. Genezen kost het lichaam nu eenmaal zoveel energie, dat is ook de reden dat ze moe is. Mijn extra tip is om haar tussen de middag even een uurtje plat te laten liggen. Of minstens 15 minuten. Dit brengt het zenuwstelsel tot rust en dan kan het rustig eten verteren (bouwstenen opnemen) en reparaties uitvoeren (genezen). Echt plat want dan hoeven de bijnieren zich niet zo te richten op bloeddruk e.d. maar kunnen zich concentreren op ondersteunen van het immuunsysteem. Als u het kind iets geeft waarmee ze zich kan vermaken tijdens het liggen (een boekje of -in mijn geval- een breiwerk of punnikmolentje) dan hoeft ze zich ook niet te vervelen. Het gaat erom lekker even te ontspannen en nieuwe energie op te doen. Zelf heb ik een chronische vermoeidheid die met deze simpele tip aan het genezen is. Als u meer achtergrond zou willen weten zou u eens kunnen surfen op 'adrenal fatigue' als u goed engels leest. Vermoeidheid is vreselijk naar, ik heb met uw dochter te doen. Vergeet niet dat het een teken van het lichaam is dat het zijn energie op één punt wil concentreren en de rest even naast zich neer wil leggen. Misschien kunt u iets anders vinden om tijdelijk het leven van uw dochter te veraangenamen, bijvoorbeeld een hobby die je ook kunt doen als je moe bent (plaatjesboeken kijken en kleuren, ik noemde al breien wat weer helemaal hip is, een huisdier aaien, naar muziek of een verhaal luisteren -heeft u tijd om voor te lezen?- of zelf/samen een verhaal bedenken). Succes.

Goeie help wat een herkenning allemaal, sinds een jaar wil mijn vrouw ook niets meer, we zijn nu 12 jaar getrouwd en in het begin was alles een feest. Eerst viel het orale af, daarna was ik degene die het altijd moest vragen en als antwoord kreeg wil je nu alweer, ben je weer hitsig. Nogal een afknapper. De laatste jaren ging ze er voor liggen en liet het gebeuren en nu is het helemaal afgelopen. En als ik er over begin is het antwoord direct dat het in een huwelijk toch niet daarom gaat. Ik vind mijn vrouw met haar 47 jaar nog steeds mooi en aantrekkelijk en zou het zo graag anders zien.

Lastige situatie, en ook lastig om er antwoord op te geven. Het ligt eraan hoe het bij jullie officieel geregeld is. Hebben jullie co-ouderschap en heeft uw ex de kinderen erkent. Als u op beide nee kunt antwoorden dan kunt u officieel gezien vertrekken naar de vs. Maar als u op 1 van de dingen ja antwoord dan moet uw ex ook zeker toestemming geven. En of ie nou allimentatie betaald of niet dat maakt niks uit. En weten de kinderen goed dat de reis inhoudt dat ze hun vader bijna nooit meer kunnen zien? Het is een hele grote stap, voor jullie, maar zeker voor de kinderen. Ik zou er nog goed over nadenken als ik u was, het is niet zomaar iets. De kinderen zien avontuur, maar dat houdt op en begint het normale leven en missen ze hun vriendjes en vriendinnetjes en hun vader. Een ander cultuur, een (misschien) nieuwe taal, etc. Dan is het lang niet zo leuk meer, zeker niet als ze hun vader moeten missen, die ze nu toch wel regelmatig zien. Succes in ieder geval.

Nee.. Je hoeft alleen maar de alimentatie over te maken. Dit kun je zo na vragen bij een advocaat. In de berekening is al met bepaalde dingen rekening mee gehouden qua kosten kinderen!

als je dan met pensioen gaat. Dan heeft je ex vrouw volgens mij ook recht op een gedeelde pensioen van jou. Partner alimentatie vervalt als je bijv de 12 jaar hebt volbracht of ze is gaan samenwonen/trouwen.

Daar ben ik nou ook benieuwd naar. Is niet echt een antwoord op jouw vraag, maar ik zit met mijn man in dezelfde situatie. Hij zegt zelf sinds anderhalf jaar het gevoel te hebben: Is dit nou alles?" Rationoneel weet hij dat hij in z'n handen mag klappen, een gezin, geen geldzorgen, een vrouw die niet te beroerd is om zich leuk aan te kleden. Maar toch mist hij een soort spanning van opnieuw iets opbouwen en ergens voor gaan. Hij is ook vreemdgeweest, een one-night stand, dat wel, gelukkig geen verregaande relatie maar goed, het heeft hier natuurlijk genoeg overhoop gehaald. Zelfs sex met een andere vrouw heeft hem dus niet gegeven waar hij naar op zoek was. Dus anderhalf jaar in ieder geval, en nu nog doet ie wel z'n best om zoveel mogelijk alledaagse dingen wat beter te plannen en weer eens gewoon laten merken dat iets waardeert en andersom ook. Maar of dit genoeg gaat zijn... Ik kan me ook niet in allerlei bochten wringen om het hem naar de zin te maken, dat werkt ook niet, hij is nou eenmaal getrouwd met mij en ik kan niemand anders zijn dan mezelf. Sterkte!! En ik ben ook benieuwd naar volgende reakties

Het komt misschien door ontharringscreme wat je hebt gebruikt of iets anders onder het douche en dan kan het gaan irriteren ik zou adviseren om met lauw water elke avond te wassen dan zakt de pijn een beetje weg.

Ik ben ook een man die satijn blouse draagt en die heb ik altijd bij Neckerman gekocht. Mijn onderhemden zijn ook van satijn en bestel ik bij klingel. Hemden in het zwart - blouse in zwart rood wit of grijs Ik draag vaak een wijde paarse taft satijnen rok eronder zonder dat mijn vrouw het weet. Voor de rest draag ik het satijn wanneer ik wil, wel wordt er inderdaad scheef gekeken of er wordt ook weleens even gevoeld en dan zeggen mannen vaak, doe maar duur! vrouwen over het algemeen vragen wel of ik homo ben of dat ik te veel vrouwlijke hormonen heb. Ik wordt van het dragen en daarbij eventueel ook nog een rokje steengeil. Ik droom dat ik inderdaad nog eens wordt genomen door een man die gekleed gaat in een cocktail jurkje.

Ben nu 16 jaar. Ik heb ook nog niet de baard in de keel en die wil ik wel heel erg graag krijgen. Ik heb wel al haar boven mijn piemel en er naast, een beetje haar onder mijn oksels, en een klein snorretje. Wanneer denkt u dat ik de baard zal krijgen. Mijn haargroei is sinds vorige zomer begonnen bij mijn piemel, en bij mijn oksels groeit het maar heel langzaam. Wanneer denkt u dat ik de baard in de keel krijg??? dankje wel

Heel herkenbaar. Steeds lees ik hetzelfde. Ik denk dat dit typisch bi seksualiteit is. Ik heb hetzelfde. In ken een man van 41 en ben nooit verliefd geweest op een man. Wel vaak op vrouwen. Maar als het tetgenwoordig op sex aankomt, heb ik liever een man. Hoewel ik nog nooit sex gehad met een man zoals ik het wil. En dat blijft trekken aan me als een enorm gewicht. Ik ben wel bang dat als ik overgeef aan de sex met een man dat ik misschien wel verliefd word. Aangezien ik een voruw heb wil ik dat niet. Ik hoop dat het gevoel ooit weggaat maar ik vrees van niet

Ik lees dat je het moeilijk hebt. Ik heb dat zelf ook. Ben 41 jaar en worstel ook al tijden. Soms kan je wel tegen de muur lopen van ellende. Dan kruip ik altijd maar snel in de armen van mijn vrouw of masturbeer me snel een paar keer om van het gevoel af te zijn. Ik ben ook nooit verliefd op een man geweest maar verlang nu het meeste hiernaar. In een relatie met kinderen etc is dat een levende hel. Ik heb geen antwoord voor je. Eerder heb ik zelf 100 vragen. Ben er echter wel achter dat antwoord geven moeilijk is. Ik weet niet hoe het bij jou is maar bij mij zijn het periodes.

Het is erg moeilijk dit soort dingen. Ik worstel ook al lang. Verliefd werd ik nooit op een man, alleen op vrouwen. Maar seksueel is het nu andersom. Ik ben nu 41 en sinds 3/4 jaar verlang ik zo naar een man dat ik er soms gek van word. Toch houd ik veel van mijn vrouw maar seksueel wil ik nu een man. Misschien komt het ook omdat ik nog nooit sex met een man gehad heb en daardoor onderhand een obsessie krijg. Ik weet niet wat het is. Hoe kom je er achter. Ik kan je geen advies geven daarin. Bij mij is het zo dat ik graag door een man genomen wordt en dat ik graag een piemel in mijn mond wil nemen. Ik weet niet of je bi-seksueel kan zijn als je dit specifiek wil. Het lijkt me zover van elkaar af staan. Ik kan me meer voorstelllen dat als je het fijn vind vrouwen te nemen dat bi-seksualiteit zich dan uit in het feit dat je ook een man wil nemen (die zich juist vrouwelijk wil laten nemen) Gaat dit samen... ik weet het niet. Ik denk dat het ook te maken heeft of je graag met een man wil samenwonen of alleen interesse in een piemel hebt.